emptyland

Reincarnation

2007-01-17T09:05:00.000+02:00

Μισό κλικ δρόμος.....

( αρχαία επί εικόνος , φρέσκα επί μετενσάρκωσης )

Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2007

2007-01-11T12:32:00.000+02:00

..ξεκινάει σαν αστείο...το που θα καταλήξει απομένει να καταγραφεί..

( Tετάρτη 13/7/2005 )

Say : never

2007-01-10T15:51:00.001+02:00

Επειδή ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος να μου πάρει το βλογ ο Βρυώνης ή οι κληρονόμοι του και να το τριγυρνάνε σε λαγκάδια και χαράδρες χωρίς να κάνουν ούτε μια στάση γιά ένα καφέ η ένα κατούρημα ή , ακόμη χειρότερα , να το απαλλοτριώσει ο Πλεύρης -όπως απείλησε η Μιραντολίνα- και να δικάζομαι ερήμην σε καμμιά Νυρεμβέργη ως ηθικός αυτουργός ή , ώ της κολάσεως , να σπάσει ο βελζεβούλης το ποδάρι του και να ανακαλύψουν όλοι κάποια συννεφιασμένη μέρα την πραγματική μου ταυτότητα ( κάτι που με φοβίζει πιό πολύ κι από τις χύτρες του εξαπoδώ ) ,

ως εδώ γειτόνια !

To δις εξαμαρτείν το διέπραξα.

Το τρις ούτε ο (πολύ) κακός μου εαυτός δεν θα το 'θελε...

( αύριο θα βάλω και το μάρμαρο με την επιγραφή , σήμερα ο προσωπικός μου γλύπτης έφτιαχνε σκάλες )

landlord 46 6/12

2007-01-07T20:39:00.000+02:00

Mετά τον Jarrett , σειρά του Brad Meldau για το σάουντρακ του β' ημιχρόνου...

Καλή χρονιά περιηγητές!

Η ζωή (και) του χρόνου

2006-12-27T08:48:00.000+02:00

Στην αποκλειστική φωτογραφία , το 2006 αναχωρεί λάθρα αποκομίζοντας λάφυρα ευτελούς ή μεγάλης συναισθηματικής αξίας επί των οποίων θα ασελγήσει συστηματικά απερίσπαστο με την έλευση του 2007.Τα λάφυρα , χρησιμοποιημένα ή μη , δεν πρόκειται να επιστραφούν.

πολλες κουβεντες για το τιποτε

2006-12-13T10:00:00.000+02:00

βγηκα μια βολτα να δω τι γινεται και επιστρεφω μεσα που ειναι καλυτερα απ εξω , αν σας πουν οτι με ειδαν εδω τριγυρω μέσα σε τοση λεξομιχλη θα σας πουν ψεμματα , η φωτογραφια ειναι δικια μου και τη δανειζω σε οποιον θελει να χωθει μεσα της αρκει να μην πεσει πανω μου

That's all folks !

2006-04-27T15:42:00.000+03:00

http://www.athensvoice.gr/267/54/3/7/0/31/7/showlistdoc.html

That's blog folks !

το βελόνι της βενετιάς ( μέσα στα άχυρα )-επίλογος

2006-04-14T09:24:00.000+03:00

- Βλέπεις κάτι ;

- Μπα , το 'πε και το ΄κανε.....

Τελευταίο γράμμα απο ένα ιδρωμένο μέτωπο

2006-04-06T12:27:00.000+03:00

Αγαπημένη μου,

Παρά την εκεχειρία που άκουσα πως υπογράφηκε , εδώ τα νέα δεν είναι ευχάριστα.

Πέρασαν εννιά μήνες και μόλις χτες βράδυ ανακάλυψα πως δεν είναι πια σκοπός της ζωής μου να πυροβολώ με λέξεις. Ούτε σε σφεντόνα δεν θέλω πιά να τις χρησιμοποιώ.

Άργησα να καταλάβω πως τα χαρακώματα που έβλεπα με συγκίνηση ως τώρα , δεν ήταν παρά απλά διαβρωμένο –απ’τις βροχές των άχρηστων ποστς μου- έδαφος .
Τα πιό πολλά οδοφράγματα που (με περισσή συγκίνηση) αντίκρυζα να ορθώνονται περήφανα στους δρόμους , φιλοξενούσαν φλώρους του εστέτ paintball και το αίμα που νόμιζα πως κύλαγε στο λιθόστρωτο ήταν τα απομεινάρια απ’τις κονσέρβες του Ciro’s Pommodoro στο απέναντι bunker κι απ’τη σκουριά του χρόνου που άφησα πίσω.

O ήχος που μέρα νύχτα ξερνούσαν τα μεγάφωνα των απέναντι δεν ήταν απειλές αλλά ένα μόνιμα σε μια συχνότητα συντονισμένο μπλαμπλα , τόσο προβλέψιμο , ανιαρό και θλιβερά ζαχαρωμένο που χαλάρωσε εφιαλτικά τα κάποτε τεντωμένα μου νεύρα.Στιγμές στιγμές παράσιτα ζωντάνιας βγαίναν στον αέρα και ξεθάρρευα αλλά γρήγορα τα σκέπαζε λευκός θόρυβος και σιωπούσαν.
Προσπάθησα να καταστρέψω τα μεγάφωνα με όσα εσωτερικά ντεσιμπέλ είχα απόθεμα αλλά η φωνή μου δεν έφτασε ούτε ως τα μισά της διαδρομής. Τώρα εκτός από λέξεις δεν έχω και φωνή.

Ξύπνησα σήμερα και είδα μιαν άσπρη σημαία καρφωμένη πάνω σε ένα ικρίωμα , ανάμεσα σε μένα και σ’αυτούς. Με μια δεύτερη ματιά κατάλαβα πως δεν ήταν σημαία αλλά σεντόνι .Προσπάθησα να διακρίνω τους μαύρους λεκέδες πάνω του : καλοζωισμένα έντομα της νύχτας ή απρόσεχτα μαυροπούλια ; Ακούμπησα πάνω στη μύτη μου τα θλιβερά μου –συντρίμια πια - γυαλιά και είδα πως δεν ηταν λεκέδες αλλά σημάδια .Τα σημάδια σφιχτά πιασμένα μεταξύ τους γινόταν λέξεις κι αυτές με τη σειρά τους απειλή : Εχω το σεντόνι σου-το σεντόνι σου , φταίει το σεντόνι σου – το σεντόνι σου

Αγαπημένη μου , ψάχνω την μια και τελευταία σφαίρα που απόμεινε .Εδώ τα νέα δεν είναι ευχάρ

Eνοικιάζεται ( κλειστόν λόγω πενίας )

2006-03-17T20:35:00.000+02:00

Oι επίμονες προσπάθειες του Προέδρου του Σ.Ε.Β. να μας πείσει πως αργήσαμε να πούμε χιλιάδες ευχαριστώ για το γενναιόδωρο 2,8% έφεραν αποτέλεσμα.
Συγκλονισμένη η στήλη από το ζοφερό μέλλον που δεν διακρίνεται μέσα στην άβυσσο που φτάνει (;) ως τη συνταξιοδότηση , αποφάσισε να μεταναστεύσει σε νέες χώρες όπου τα βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα θα της επιτρέψουν να επιζήσει για λίγους μήνες ακόμη. Ενδιάμεσα θα πετάγεται για λίγο – αυστηρά ινκόγνιτο- στην πατρίδα για να ανανεώνει διαβατήριο, βιβλιάριο υγείας και πιστοποιητικό IQ.

Farewell !

Ignacio Mastretta Rodríguez nace en Barcelona el 9 de Mayo de 1964

2006-03-09T02:48:00.000+02:00

Τώρα ψάχνω παντού για το MÚSICA DE AUTOMÓVIL και όλο με προσπερνάει...όποιος το δει ας του ανάψει κόκκινο μπας και προλάβω...

Bοllock ( Blog + Pollock )

2006-02-28T08:30:00.000+02:00

1. Fuck lounge , let's go to bed !

2. The new haiku grand-flashers : http://deuxhommes.blogspot.com/ *

3. Οι Νάρκισσοι των blogs πρέπει να πεθάνουν ( ξέρουν αυτοί )

* Ξένη δημοσίευση

Think tanks get crashed !

2006-02-26T17:00:00.000+02:00

ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΓΕΡ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Ξένες γλώσσες: Αγγλική, Γαλλική, Γερμανική, Ισπανική, Ρωσική.

Θα 'θελα να'ξερα σε ποιά γλώσσα σκέφτεται.

Μέχρι να γυρίσω.....

2006-02-22T14:19:00.000+02:00

...τριγυρίστε ελεύθερα στους διαδρόμους του.

Ο,τι πάρετε κερασμένο από μένα.

Τώρα χτυπήστε την κάρτα εισόδου και αφήστε με στην ησυχία μου να σκεφτώ γιατί συνεχίζω να είμαι εδώ αφού δεν έστριψα στα σωστά -και χαλασμένα- φανάρια..

Και δελτία τύπου βάζουμε.......

2006-02-22T11:49:00.000+02:00

......άμα μας κάνει 'τίλτ' το περιτύλιγμα.

Για ματιά εντός ( του περιτυλίγματος ) κλικάρετε το δελτίο .

Τα παράπονα -αν- στην 'Αννα.

Λαπαροσκοπική περιτομή

2006-02-20T20:53:00.000+02:00

Δηλαδή για να'χουμε καλό ρώτημα , αρκεί αυτό το ανοιχτό δισέλιδο για να μου κάνουν περιτομή με κουζινομάχαιρο , να σκοτωθούν μια ντουζίνα αφιονισμένοι στη Βεγγάζη , να με συνεντευξιάσει το Al Jazeera και να με φορέσει κατάσαρκα κανένας εγχώριος Καλντερόλι ή απλά βαυκαλίζομαι πως έκανε κι ο Παναής καίκι - κι εγώ πολιτισμική παρέμβαση- ;

Aν το σκέφτεστε ακόμη , η Τριανταφύλλου έγραψε κι εγώ -σε μερικά-συμφώνησα , κάντε τρυφερό κλικ πάνω στην περιτομή και μετά ξαναγυρίστε πλευρό αλλάζοντας γάζες..

Put the hand down ! ( σλόουλι )

2006-02-20T10:42:00.000+02:00

Δεκάρα δε δίνω αν ήταν ο ένας στους δυόμιση χιλιάδες.
Από τη στιγμή που οι δυό χιλιάδες τετρακόσιοι ενενήντα εννέα τυφλώθηκαν από τη λάμψη του Στρατηλάτη Αρχηγού και χάσαν το υψωμένο χέρι , καιρός να βρούμε εμείς τα λόγια .

Αει σικτίρ σε τελική ανάλυση ….

Ψηλάφισις προστάτου ( με IQ Γεωργάτου )

2006-02-14T15:10:00.000+02:00

O Νούντσιος Γρηγόριος Γεωργάτος ευλογεί τα πλήθη που συνέρρευσαν στην λαική απογευματινή-και ενίοτε βραδυνή-στην οποία πρωταγωνιστεί.Εξ όσων συμπεραίνουμε , το βραχύβιο πέρασμά του από την ορθόδοξα Καθολική Ιταλία συνέβαλλε τα μέγιστα στην βελτίωση του δακτυλικού ρεπερτορίου του.Bαθύτατα ερωτική χειρονομία , βρίθουσα τεστοστερόνης και λοιπών συναρπαστικών ορμονών που μας ξαναφέρνουν τρέχοντας στα γήπεδα σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να βελτιώσουμε τον τσαλακωμένο ανδρισμό μας.

Μωρό μου ξημερώνει 14......

2006-02-13T11:51:00.000+02:00

Nα σου παίξω το My Valentine ή το My Funny Valentine αγάπη μου για να μη μου κρατάς μούτρα ;

Νigella είσαι τρέλλα ( μ'οποιαδήποτε δαντέλα)

2006-02-10T08:55:00.000+02:00

"I am not a chef. I am not even a trained or professional cook. My qualification is as an eater".

Δέχομαι -αδιαμαρτύρητα-να με καταπιεί ωμό,αμάσητο και χωρίς αναισθητικό.

H ωμή αλήθεια ; Βάλε το δάχτυλό σου πάνω στην τρέλλα...

Μια ημέρα (εντός έδρας) του Ιβάν Ντενίσοβιτς

2006-02-09T09:32:00.000+02:00

Εφτά.Εγερτήριο.Προσευχή προαιρετική.Ξύρισμα.Κόψιμο(Πάντα.Για γούρι ;).Άφτερ σέιβ άοσμο.Ματιά στον καθρέφτη.Θλίψη-απογοήτευση-πίκρα-θυμός.Ντύσιμο.Μηχανικά.Τελευταίος έλεγχος στον χαρτοφύλακα.Ολα μέσα.Εγώ έξω.Κλειδί στη μίζα.Ραδιόφωνο.Βρίσιμο.Σιντί-ο,τι βρεθεί πρόχειρο.Ξεπαρκάρισμα.Διαδρομή.Μηχανικά.Αφηρημένα.Μυαλό βραστό αυγό .Τετράλεπτου (που λέει κι ο Κώστας).Φτάνω.Χαιρετάω φύλακα.Παρκάρω.Ανεβαίνω σκαλιά.Βγάζω κλειδί.Ανοίγω πόρτα.Ανοίγω θέρμανση.Ανοίγω πισί.Ανοίγω οθόνη.Καφές.Ανοίγω μάτια.Πάμε.

( εδώ εκτυλίσσονται καθημερινά μικρές και μεγάλες άσεμνες ιστορίες που η φαντασία αδυνατεί να εγκλωβίσει σε λέξεις )

Πέντε.Πεντέμιση.Μπορεί και τεσσεράμιση.Κλείνω πισί.Γεμίζω χαρτοφύλακα.Κλείνω θέρμανση.Χαρτιά στο συρτάρι.Κλειδώνω.Κατεβαίνω σκαλιά.Κλειδί στη μίζα.Θέλει πλύσιμο.Χαιρετάω φύλακα.Επιστρέφω.Μηχανικά.Αφηρημένα.Μυαλό σα τσόφλι.Παρκάρω.Ασανσέρ.Μπαίνω σπίτι.Αργησες.Παιδί Νο 1 Φροντιστήριο.Ξαναβγαίνω.Φιλί.Στις εξήμιση.Επιστροφή.Τι έγινε;Τα ίδια.Μικροκύματα.Παλιά σαλάτα.Ξαναζεσταμένο ψωμί.Νερό.Σιωπή.Ωρα τρέχει.Εξήμιση.Αυτοκίνητο.Παραλαβή.Αργησες.Φιλί.Επιστροφή.Σπίτι.Παιδί Νο 2 Φροντιστήριο.Εφτάμιση.Φιλί δεν.Μάρκετ.Λίστα.Πάλι κάτι ξέχασα.Να πάω στο άλλο.
Ρολόι.Προλαβαίνω.Ουρά.Βούτυρο λάιτ.Νουτέλα.Πάρκινγκ.Κλεισμένος.Κόρνα.Ερχεται.Μαλάκας.Φεύγω.Σακκούλες.Κλειδί.Σπίτι.

Ψυγείο.Ράφια.Σιωπή.Διαβάζουμε.Στα νύχια.Βγαίνω.Κίνηση.ΑΤΜ.Πληρωμή.Βιάζομαι.Εννιά.Παιδί Νο 2 περιμένει.Παραλαβή.

Φιλι δεν.Καλά ; Τα ξέρεις.Μετά ;Διαγώνισμα.Αύριο.Παρκάρω.Σπίτι.Σιωπή.Διαβάζουμε.Παπούτσια βγαίνουν.Τώρα.Νερό στο πρόσωπο.Τόστ; Πίτσα.Ξεκινάμε ; Ηρόδοτο ; Kαι Κείμενα ;
Tόσο μαλάκες ; Oχι φωναχτά.Πήγε δέκα.Μια ώρα ακόμη.Κουράστηκες.Ξέρω.Υπομονή.Μιλάς ;Kι εσύ;Eντεκα.Τηλεόραση.Κενό.Κλεισ’την.Πάμε ;Πήγαινε.Μόνος.Εγώ θα καθήσω.Να κλαίω.Μόνη.Φεύγω.Μόνος.Το αυγό έσπασε.Καληνύχτα.Αύριο πάλι.Θα το ξανακολλήσω.Το φαμπερζέ.Πριν το ξύρισμα.Να θυμηθώ.Να πλύνω αυτοκίνητο.

Ναι αλλά ο λύκος ;

2006-02-07T15:45:00.001+02:00

Για δες που πάνω μπορείς να πέσεις όταν χαθείς μέσα στο δάσος ( κάνε κλικ στο λύκο ).

Τα λουλούδια στην κυρία από μένα

2006-01-27T10:49:00.000+02:00

Lysander Devore Byrne (a.k.a. Jay), serial killer
Arnie, guard, Painswick Prison
Birdy, victim of Jay Byrne and Andrew Compton
Blackie, guard, Painswick Prison
Black cop who gives Tran back to Jay
Zachary Bosch, computer hacker and general troublemaker
Johnnie Boudreaux, pilot of swamp boat that houses pirate radio station WHIV
Mignon Devore Byrne, former Queen of Comus; wife of Lysander
Soren Carruthers (a.k.a. Stigmata Martyr), founder and engineer of pirate radio station WHIV
Andrew Bytheway Compton, serial killer from England
Jonathan Daigrepoint, murderer of 15 little boys; great-uncle of Mignon Devore Byrne
Dr. Martin Drummond, doctor who autopsies Andrew Compton
Fido, French Quarter gutterpunk; victim of Jay Byrne
Mason, inmate at Painswick Prison
Dr. Masters, prison doctor, Painswick Prison
Nursing officer, Painswick Prison
Prison governor, Painswick Prison
Lucas Ransom (a.k.a. Lush Rimbaud), novelist; pirate radio talk show host; ex-lover of Tran
Street musician who tries to help Tran
Samuel Edward Toole, graduate student in physics; American tourist in London; victim of Andrew Compton
Tran Vinh, acid dealer; ex-lover of Lucas Ransom; perfect victim
Truong Van Tran (a.k.a. T.V.), Vietnamese restaurateur; father of Tran
Junior doctor Waring, assistant to Dr. Drummond; serial killer buff
White cop who gives Tran back to Jay

Η καλύτερη παρέα που μπορούσα να φανταστώ για τις νύχτες της βδομάδας που πέρασε....

Credits to Κ.Π. , τα λουλούδια στην κυρία ( Poppy Z. Brite , είπαμε...)

Ατιτλο εντελώς

2006-01-27T09:47:00.000+02:00

Δεύτερη απόπειρα κλεισίματος ( αν υποψιαστώ..........)

Λίγο κοντά , λίγο μακριά

2006-01-24T14:09:00.000+02:00

Ενας δικός μου άνθρωπος στο http://www.flickr.com/photos/straybear

Έμεινα με τη δίψα.....

2006-01-16T18:30:00.000+02:00

Το τέλειωσα άφωνος.

Μετά κατάλαβα πως δεν ήταν το περιεχόμενο αλλά η φαρυγγίτιδα που με ταλαιπωρούσε ύπουλα για δυό μερόνυχτα.

Μιαν άλλη φορά , ίσως ( θα του δώσω -του Clark-ακόμη μια ευκαιρία ).

To παζλ στον άερα ( δεύτερο μέρος )

2006-01-08T11:30:00.000+02:00

Σιγά-σιγά το παζλ συμπληρώνεται χωρίς υπομονή και ψυχραιμία αλλά πάντα με την χαλαρή αναβλητικότητα που το τελετουργικό (μου) επιβάλλει.

Δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως θέλω να δω την εικόνα του τέλους . Ούτε είμαι και βέβαιος πως θα σχηματιστεί εικόνα .Ασε που κανείς δεν μου το υπόγραψε πως όλα τα κομμάτια θα βρίσκονται στη θέση τους στο τέλειωμα .Και πως δεν θα βαρεθώ όταν τελειώσει .Πάντα διαλέγω την λιγότερο κατάλληλη στιγμή για να δω αν το mix and match λειτουργεί κι εκτός κουτιού και πάντα εκείνη η εικόνα στο εξώφυλλο δείχνει πιό ατσαλάκωτη και καθαρή από τα κομμάτια της που με κοιτάνε ένα-ένα επιμένοντας πως και για μένα το ίδιο ρεφραίν άδεται επί σκηνής.

Μέρα με τη μέρα , μετέωρα κομματάκια βρίσκουν τη θέση τους ενώ άλλα περιφέρονται άσκοπα από χέρι σε χέρι μέχρι να κλειστούν μέσα στις τέσσερις συνένοχες γωνιές ή να ξαναστριμωχτούν στο κουτί τους.Η εικόνα θέλει δουλειά ακόμη μέχρι να σταθεί απέναντί μου.

Δεν ξέρω-όμως-αν είναι αυτό που ζητάω γιατί δεν είμαι σίγουρος πως ζητάω στ'αλήθεια κάτι.Ημουν-από πολύ παλιά-φτηνός εραστής της στιγμής , μόλις αυτή έσβηνε δεν κέρδιζε ούτε δεύτερη ματιά μου.Πολύ φοβάμαι πως λίγο άλλαξα.Δεν ντρέπομαι να πω "καθόλου".

Επί κορυφής : Ημιτελές -εδώ και δεκατέσσερα χρόνια-παράθυρο με εσωτερική θέα της Φ.Β. Ακόμη κωφεύει στις παρακλήσεις μου ή να το κλείσει η να το ανοίξει διάπλατα.

Aπ'την αρχή ( ξανά ! )

2006-01-02T11:30:00.000+02:00

Spring came far too early this year:
May flowers blooming in February.
Should I be sad for the months,or glad for the sky?

The birds don't know which way to sing and,
my friends,neither do I.

Two days ago, a girl I truly thought I loved
suddenly didn't seem to matter at all.
Should I sing sad farewell to things I'm really glad I've left behind?

The birds don't know which way to sing and,
my friends,neither do I.

In another day, heavy snow will lie upon the ground,
and buds prematurely bloom shall fail;
And every creature living now, then will surely die...

The birds don't know which way to sing and,
my friends,neither do I.

The birds don't know if it's time yet to fly,
and they don't know which way to go and,
my friend,neither do I.

Neither do I.
Neither do I.
Neither do I.

Λόγια : Peter Hammill " The Birds"

Eικόνα : εγώ ( with a little help from my birds )

Carpe diem

2005-12-30T13:15:00.000+02:00

Στη φωτογραφία ευκρινώς διακρίνεται η κενή θέση του 2005 ( αριστερά ) και η -υπό πλήρωση- αντίστοιχη του 2006 ( δεξιά ).

Τα μάτια καρφωμένα στην ανοιχτή πόρτα , δεν θα δούμε τίποτε που δεν έχουμε ξαναδεί αλλά το νέο είναι πάντα νέο , μέχρι την επόμενη αλλαγή βάρδιας.

Δεδομένο ουδέν.

Μερικά saves μόνο , κρατημένα για τις δύσκολες ώρες.

Restart ( όχι reload ) now !

The Boy in My Head

2005-12-21T10:21:00.000+02:00

Tην κάρτα σας την έστειλα.

Τα κάλαντα τώρα...

''Sketch for winter"

Vini Reilly

Να ' μαστε γεροί !

The Girl in My Heart

2005-12-20T10:46:00.000+02:00

Δανείστηκα ένα χαμόγελο για να το μοιραστούμε.

Χρόνια πολλά !

The Girl in the Other Room

2005-12-16T10:17:00.000+02:00

Με τέτοιες γάμπες -που ωριμάζουν όσο περνάνε οι εποχές-προσεύχομαι να ήμουν ο Elvis Costello.Kι ας του 'μοιαζα κιόλας.....

Ι love being here with you Diana...let's fall in love now !

Και στην Fendi την ποδιά σφάζονται παλληκάρια...

2005-12-12T08:42:00.000+02:00

Στελέχη της αντιπολίτευσης την προκρίνουν ως μια καλή λύση για το Δήμο Αθηναίων.
Σκυτάλη στον Αλογοσκούφη που εγκρίνει και επαυξάνει - με δική τους φανέλλα,όμως-.

Λόγος δεν μου πέφτει αλλά αναρωτιέμαι : για πόσο μαλάκες τους περνάνε ;

Σαράντα χρόνια φούρναρης

2005-12-09T14:51:00.000+02:00

Σιγά που θα τους άφηνα , εν όψει weekend..

Και οι δυό υπήρξαν αιτία ρήξης σχέσεων ή αποτρεπτικές νέων.

Ισως το ότι δεν μεγάλωσα μαζί τους να είναι αιτία κι αφορμή που έχω εξοστρακιστεί από χαλβανταλκαδιασμένους , ντεμεκεπαναστατημένους και βαριαπροβληματισμένους περίγυρους.

Οταν ακούω τις φωνές τους αλλάζω σταθμό , θέση , μαγαζί , χρώμα.

Είναι λιγότερο θλιβερό να βλέπεις Jagger και Richard να χτυπιούνται επί σκηνής απ'το να βλέπεις το Βασίλη να μπαλαντοδέρνεται και να ροκάρει με το μυαλό στην αποδομημένη αφάνα.

Kάθε που ακούω-για τα είκοσι δευτερόλεπτα που διαρκεί ο αιφνιδιασμός μου- το Amor ! Amor! σκέφτομαι πως αν υπήρχε Θεός της μουσικής θα έστελνε τον Νταλάρα εν μέσω εμφυλίου του '36 στην Καταλωνία να τους ενώσει όλους εναντίον του.

Αυτά τα λίγα χρεωστούμενα ως προκαταβολή.
Κεφάλαιο και τοκοι ακέραιοι για την επόμενη ανάληψη.

Oι Εντιμότατοι Φίλοι

2005-12-09T13:38:00.000+02:00

Σ’ένα μικρόκοσμο που δεν περισσεύουν οι παρθένες , το περί παρθενίας κήρυγμα από Μάκη & Θέμο θα μπορούσε να είναι έως και συγκινητικό εάν φρόντιζαν πρώτα να μας φωτίσουν για το αν το πρωκτικό και στοματικό καλούπωμα περιλαμβάνονται στα προσόντα των υποψηφίων ή όχι.
Για να ξέρουμε τι λέμε , τι ακούμε , τι διαβάζουμε και πόσα θέλει ο κώλος μας εν τέλει…

Κι έλεγα ν’ασχοληθώ με το Νταλάρα σήμερα…..

Κίνα με το μέτρο

2005-12-08T14:14:00.000+02:00

You Can't Want What you Always Get (if you haven't got it yet)*

Aπαγγέλει στομφωδώς ο εικονιζόμενος δημοκρατικός ποιητής,oι χορωδοί ψάλλουν,οι θεατές παρακολουθούν εκστασιασμένοι, η Ιστορία κρατά σημειώσεις,Ευρώπη και Η.Π.Α. μετρούν δασμούς και απολυμένους.Oλοι μαζί μετράμε κεφάλια (που είναι ατελείωτα) , οι επίγονοι του Μεγάλου Τιμονιέρη μετράνε τα ποσοστά τους και οι μούτσοι μετράνε μεροκάματα που δε φτάνουν ούτε για μαιμού Κόκκινο Βιβλιαράκι (της Michelin , πλέον).Θύτες και θύματα στο ίδιο αμπάρι.Marx , my ass....

*Εν αγνοία του υποβολέας (ξανά) : Peter Hammill

Ae Fond Kiss

2005-11-30T09:59:00.000+02:00

Ken Loach , στα εξηνταεννιά του .

Αν κάποιοι βαφτίσαν τον Theo δάσκαλο , είναι καιρός ο Loach να σκίσει τα πτυχία του.Διδάσκει και χωρίς αυτά.Πέρα από τις διαδρομές στη Νικαράγουα , μακριά από το Liverpool και την κομματιασμένη Ισπανία του ’36 , πάνω απ’τους απελπισμένους των British Rails , ακουμπώντας στο Liam απ’το θλιβερό Greenock , επιστρέφοντας από τις μουσικές που μείναν βουβές ανάμεσα στις δυό Γερμανίες , ξαναγυρνά στην Γλασκώβη που ποτέ στ’αλήθεια δεν εγκατέλειψε και στον πραγματικό πόλεμο που ποτέ στ’αλήθεια δεν θα τελειώσει.Σε αληθινά τοπία στην ομίχλη,με ψυχή,σάρκα και οστά.

-Στον Παράδεισο
-Ή στις φλόγες που θα μας κάψουν..

I blog you to blog me

2005-11-29T09:46:00.000+02:00

Αυτή την ιστορία με τα blogs –παλιά,δε λέω- που έγινε σύγχρονη αστική ψύχωση δεν μπορώ ακόμη να την καταλάβω…

καταλαβαίνω όμως,όσο μεγαλώνω,πως είναι πολλά και διαφορετικά πράγματα διόλου φοβερά και τρομερά :

είναι ελκυστικότερη από τον αυνανισμό αρκεί να γίνεται αρκούντως ιδιωτικά ,

είναι οικονομικότερη από μια συνεδρία με τον ψυχοθεραπευτή (σου) αρκεί να μην ενδοσκοπείσαι ναρκισσιστικά ,

είναι ένδειξη –μόνο- ατομικής υγιεινής αρκεί να καθαρίζεις που και που τα σκουπίδια που θέλουν να βγουν από μέσα σου ,

είναι δείγμα αγωγής και επώδυνης αυτοκριτικής όταν ανώνυμα επαινείς επώνυμους ,

είναι ολοφάνερος κωλοπαιδισμός– αμφιλεγόμενης ποιότητας- όταν ανώνυμα σοδομίζεις επώνυμους ,

είναι μαζοχισμός από μικρούς εκκολαπτόμενους Ντε-Σαντ των λέξεων ,

είναι Ιερά Εξέταση χωρίς κατηγορούμενους αλλά με αμέτρητους ενόρκους που δεν έχουν άλλο τρόπο να ξεκοιλιάσουν χωρίς να ματώσουν τα καθαρά τους πουκάμισα ,

είναι ο καναπές του Γιάλομ με τα βιβλία να στηρίζουν τα σπασμένα ποδάρια του ,

είναι Μπέργκμαν με Αμερικάνους παραγωγούς και ντόλμπυ ντίτζιταλ σε σινεπλέξ ,

είναι Γούντυ Αλλεν μεταγλωτισμένος στη Μαντζουριανή διάλεκτο , ένας οργασμός με μηδέν ντεσιμπέλ και εκκωφαντική άπνοια πριν την θύελλα –που ποτέ δεν έρχεται-.

Αραδιάζεις λέξεις που ποτέ κανείς- πιθανά- δεν συναντήσει και δεν σε νοιάζει γιατί είναι δικές σου και θέλεις να τις θαυμάζουν από μακριά αλλά να μη τις αγγίζουν.Οσους ομοίους σου προσκαλείς , τους βάζεις όρια και ηδονίζεστε με απανωτά κύματα αλληλοεκτίμησης.
Είναι κάποιες στιγμές που η ανακούφιση είναι τέτοια όσο ένα καλό κατούρημα πάνω σε κατάλευκο χιόνι , την ώρα που μπορείς να γίνεις καλλιτέχνης του εφήμερου.
Είναι και ώρες που απορείς με το θράσος σου να βγάζεις βόλτα το μέσα σου μετά από παρατεταμένο εγκλεισμό που θα ζήλευε ως κι ο τρόφιμος του Σπαντάου..

Aντε , walkin’ the dog και σήμερα...κι όποιο δέντρο πάρει ο χάρος..

Richard Burns , 1971-2005

2005-11-28T13:10:00.000+02:00

Now drive fast !

As fast as you can ...

White noise *

2005-11-25T14:35:00.000+02:00

Louis : μετά το swing, τη free jazz των 60`s, τα πεντατονικά, χρωματικά και μυξολυδικά exoplosions του Coltrane, μετά το Bitch`s Brew του Davis, την Acid, τη Fusion, αφού η κυρά Διαμάντω ούρλιαξε τα μπλούζ, αφού ο Tζάκο Παστόριους παράτησε το μπάσο ορφανό και ανελήφθη εις τας αιωνίους μονάς, ξαναγυρνάμε απ` ότι φαίνεται στη Dixieland. Τι κι αν πέρασε η Κατρίνα; Η Νέα Ορλεάνη είναι ακόμα εδώ απ` ότι φαίνεται...

Chet : Ξέχασες και τα σημάδια στα μπράτσα μου Louis ...

Duke : Αχ, Τσετ, τα χει τα χρονάκια του ο γερο Λιούις, μην τον παρεξηγείς. Και να σου πω κι ένα μυστικό, ούτε του παπά ε; Οταν σ` άκουσα για πρώτη φορά έσπασα το πιάνο μου. Να ναι καλά ο Barney Bigard που με κράτησε να μην πάω στη Λεγεώνα των Ξένων

Chet : Καλέ μου Edward , ξέρεις ότι άκουγα το Crescendo in Blue όταν άνοιξε ξαφνικά εκείνο το παράθυρο ; Η τελευταία του νότα με συνόδευε σ’όλη τη διαδρομή , δυό ορόφους χαμηλότερα….ακούμπα πίσω τώρα κι άκου πόσο άλλαξα το Time after Time , σταμάτησα να τρέμω και τα χαλασμένα δόντια δεν είναι πιά πρόβλημα…

Duke : Σού κανα τέτοιο κακό, Τσετ ; Ε, ρε Barney, έπρεπε να μ` αφήσεις να πάω, να ξεπλύνω το κρίμα...Αλλά κι εσύ μωρέ ποιος νόμιζες οτι είσαι και πήγες να πετάξεις;Ο Birdie;

Chet : Μα τι λες τώρα... ετοιμαζόμουν για το Alone together εκείνη τη βραδιά και δεν μου `βγαινε, ο dealer ήταν νέος στην πιάτσα , τα κανάλια βρώμικα , το φαγητό άγευστο , το άσπρο πουκάμισο λιγότερο άσπρο , εγώ στον καθρέφτη λίγότερο ζωντανός κι ο Μάιος μουντός όσο το λόμπυ ...Εσύ δεν θα δοκίμαζες να πετάξεις αν ήσουν στη θέση μου ;

........................................................................................................................................................................

* Electronic Voice Phenomenon, allows the dead to communicate (one-way only, it seems) from the great beyond, through images and voices recordable on a variety of electronic media such as VCRs, computers, etc.

Παραπομπή σε βιβλιογραφία : http://www.hungry.gr/getarticle.asp?id=3046 ( απόσπασμα από το Haunted Trilogy - the Ηungry Years )

Χτες , εκεί (ξανά)

2005-11-25T09:25:00.000+02:00

Oδός Αιγαίου.Ετσι είναι σκαλισμένο στην πινακίδα.Πέμπτη μεσημέρι.Το φέρρυ φεύγει όπως πάντα στην ώρα του όπως πάντα άδειο.Νηνεμία παντού.Τα σύννεφα κρύβουν το νησί από τα αδιάκριτα μάτια-σαν τα δικά μου,καλή ώρα-.Στο καφενείο παραδίπλα δυό γερόντια στέκονται αμίλητα με την πλάτη στη θάλασσα.Η ώρα είναι -περασμένες-μία.Δυό Αλβανοί με ποδήλατα εικοσαετίας κατηφορίζουν προς τ'ανοιχτά φρεάτια κουβαλώντας προμήθειες : μπουκάλια Αμστελ,ψωμί μαλακό,κονσέρβες Ντακόρ,ντομάτες θερμοκήπιου,τυρί Δανίας.Αταίριαστη εικόνα με τον ήχο του Wayne Frayne που βγαίνει από το ανοιχτό παράθυρο.Αταίριαστη μέχρι που ρίχνω-πριν γυρίσω το κλειδί-μια ματιά στον τίτλο : Ηighways...μετά καταλαβαίνω και προσπαθώ να ελευθερώσω ένα χαμόγελο.Αυτό αρνείται να βγεί και δεν έχω λόγο να επιμείνω περισσότερο.Με περιμένουν αλλού.

Βαζω μπρος και φεύγω.

Beaujolais ist tot !

2005-11-21T15:27:00.000+02:00

-Τι λες ρε Σεραφείμ , να το ανοίξουμε το Nouveau ή να περιμένουμε την επόμενη φουρνιά ;

-Άνοιξε το Χερουβείμ μου , μέχρι του χρόνου το Νοέμβρη ποιος ζει ποιος πεθαίνει…

Oι μέρες της αφθονίας μας ήταν μετρημένες.

0 %

2005-11-21T15:03:00.000+02:00

Κι εγώ μετρώ τις νύχτες μου
Κι αυτή τους οργασμούς της
Πάνω στα στρώματα ξοφλά
Παλιούς λογαριασμούς της

Aδημοσίευτο παραδοσιακό -δημώδες-φουλ εξτρα , υπ'ατμόν για μελοποίηση από μη παραδοσιακούς οργανοπαίκτες.
Βαθμός δυσκολίας διείσδυσης (στο πνεύμα του καλλιτέχνη) : 0 %

Σιγά τα αίματα...

2005-10-31T14:21:00.000+02:00

Tελικά δεν είχα και πολλά να πώ.
Και σιγά μην καταγραφεί το πού κατέληξε...
Θα αιωρείται στο δίκτυο μέχρι να ξανακουστούν άγνωστες λέξεις απ'το πουθενά.

Searchin' for the young soul rebels

2005-10-27T13:49:00.000+03:00

Case Study 1.
«Κοπάνα» από το νηπιαγωγείο έκαναν τρία αγοράκια, ηλικίας πέντε χρόνων. Εφυγαν χωρίς να τα αντιληφθεί κανείς και διήνυσαν μια απόσταση από τους Αμπελοκήπους μέχρι την περιοχή του Γκύζη, διασχίζοντας μόνα τους μεγάλους δρόμους και λεωφόρους!

'Ε' , 27.10.2005 ( Επέτειος του Όχι , να μη ξεχνιόμαστε…..)

Case Study 2.

Η 14χρονη μαθήτρια της Γ' Τάξης του Γυμνασίου Σ. Κ. Μ., η οποία έχει βαθμολογηθεί με 20άρια σ' όλα τα μαθήματά της, δεν θα είναι η σημαιοφόρος του σχολείου της και τη θέση της θα πάρει ο δεύτερος σε βαθμολογία.
«Διαφωνούμε με τις μαθητικές παρελάσεις και προτείνουμε να καταργηθούν, αφού αποτελούν κατάλοιπα φασιστικών καθεστώτων, από την εποχή του Μεταξά» λέει ο πατέρας της, Δ. Μ., ο οποίος είναι μέλος της «Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας», και συμπληρώνει: «Η κόρη μας το ήθελε περισσότερο, να μη συμμετάσχει στην παρέλαση» ( ! )

H υπογράμμιση -και το θαυμαστικό- του blogger , βοήθειά μας…..

Case Study 3.

Για 100 εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο, και φέτος δεν χτύπησε το κουδούνι του σχολείου, απλούστατα γιατί δεν πηγαίνουν σχολείο επειδή δουλεύουν, σύμφωνα με εκτιμήσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας. Πάνω από 246 εκατομμύρια παιδιά (ηλικίας 5 έως 17 ετών) στον κόσμο εργάζονται. Και δυστυχώς, αντίθετα από ό,τι θα νόμιζαν πολλοί, το φαινόμενο των εργαζόμενων παιδιών και των παιδιών που δεν πάνε στο σχολείο δεν είναι άγνωστο και στη χώρα μας.

Από http://www.ecocrete.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=758&Itemid=0

Δεν είναι δα και για δυνατά μυαλά η επιλογή του νικητή.

Είναι ;

H απάντηση στο επόμενο τεύχος του Παιδί και Μάλαμα...

Άσπρο-Μαύρο ( 1969 )

2005-10-27T12:22:00.000+03:00

That's the story of my life

That's the difference between wrong and right

But, Billy said, Both those words are dead

That's the story of my life

Τhe Dark Side of the Moon

2005-10-25T13:37:00.000+03:00

Επειδή υπάρχει πάντα και η-άλλη- σκοτεινή πλευρά.
Επειδή η σελίδα λοξοδρομώντας από fat free μονοπάτια κόντεψε να χαθεί.
Επειδή σκόνταψα πάνω τους και λιγοψύχησα.
Γι αυτό και http://www.fathersforlife.org/health/anorexia4.htm

http://www.anred.com/stats.html

Άγνωστη ορθογραφία

2005-10-25T09:22:00.000+03:00

To πόσο αρρωστημένα εθιστική μπορεί να είναι η επικοινωνία με το(ν) άγνωστο μένει να αποκαλυφθεί στο –εγγύς ;- μέλλον. Κανείς δεν θα’θελε να δει τι έχει απέναντί του αν η εικόνα είναι διαφορετική από αυτή που σχημάτισε με κόπο , χρόνο και μέσα από ατέλειωτες ( προσεκτικά διαλεγμένες ) λέξεις.

Η μαγεία του άγνωστου υπάρχει μόνο στα παραμύθια , στις θεολογικές αναζητήσεις και στο διάστημα. Και μπορεί να καταστραφεί με συνοπτικές διαδικασίες , πράγμα τραγικό αν είσαι ακόμη έξη χρονών αλλά νομοτελειακό αν ενηλικιωθείς.

Εκτός κι αν θες να μείνεις για πάντα κολημμένος στα έξη…………

Η εκδίκηση του Aδάμ

2005-10-24T15:13:00.000+03:00

Δεν είναι πολιτικά ορθό , το ξέρω , ούτε και δείγμα καλής ανατροφής να ξορκίζεις το κακό που λέγεται παραπανίσια κιλά με εικόνες τέτοιες.
Πολύ περισσότερο , όμως , να παρατηρείς ατάραχος κι αδιάφορος τις slim fit παγίδες που υπόσχονται πως μπαίνεις μοσχάρι και βγαίνεις λουκάνικο –από τα λεπτά Φραγκφούρτης-.
Κάθε που βλέπω απελπισμένο κόσμο να διαβαίνει αυτή την πόρτα σε αναζήτηση μια άλλης ταυτότητας που ποτέ δεν θα έρθει , θλίβομαι τριπλά γιατί αυτό που βλέπω είναι σε συντριπτική πλειοψηφία γυναίκες.
Γυναίκες τρομοκρατημένες από τα στομάχια , φρικαρισμένες από την πανδημία της κυτταρίτιδας , αλλοπαρμένες από τα τριπλά μαξιλάρια κάτω από τα στήθη , παραζαλισμένες από τα λαστέξ που αρνούνται πιά να περιμαζέψουν ο,τι περισσεύει από πίσω (και περισσεύει το άτιμο), έντρομες από τα ξέχειλα μπράτσα που θα άνοιγαν δρόμο ακόμη και για πόρτα σε κωλάδικο , σκασμένες στο κλάμα για τα μασαζοκαλσόν που αποσυντέθηκαν πριν προλάβουν ούτε μέχρι τα μισά των μηρών να αναρριχηθούν.

Γυναίκες….εύπιστες , παραιτημένες , μόνες , απελπισμένες , έρμαιο των ανδρών εν ονόματι των οποίων γίνονται όλα.

My Vitriol

2005-10-18T15:56:00.000+03:00

Αυτό το αμφίφυλο πλάσμα είναι υπεύθυνο για ένα από τα πιό ηχηρά "παρών" στην Βρεττανική δισκογραφία.Ακούστε το "finelines" , σκουπίστε τα αίματα από τις κιθάρες -ξυράφια και αφήστε τον καναπέ σας ορφανό μέχρι να πέσει χάμω και η τελευταία νότα.
Μετά ξαναεπαναλάβετε.
Ξανά.
Ξανά....
Κάθε ριφ που ξεψυχάει γεννάει ένα άλλο και την ώρα που νομίζεις πως γονάτισαν έρχεται κι άλλο ένα και μετά κι άλλο..κι άλλο..κι άλλο
Κάποια στιγμή νόμισα πως το γκρίζο έφυγε απ'τα λιγοστά μαλλιά μου για άγνωστη κατεύθυνση , προσβεβλημένο από την ελάχιστη σημασία που του έδωσαν το Gentle Art of Choking ,το Infantile , το Tonque Tied......

Πόσο τυχαίο να είναι άραγε που μου είπε ( την ώρα που η τσακισμένη μου μέση ήθελε να αψηφήσει τους νόμους της βαρύτητας και το χαμόγελο έβγαινε κι από τις πατούσες μου ) : "μα αυτά γλυκέ μου δεν τα άκουγες ούτε στα δεκαπέντε σου" ;

Οκτώβρης -ούτε rust , ούτε red -

2005-10-14T11:28:00.000+03:00

Aυτό που παρατηρείς - ανύποπτε περαστικέ - είναι ο,τι απέμεινε από μια πόλη μετά την επέλαση των νεο-Βαρβάρων.Eξ όσων διακρίνω , τα κελλάρια του Fruh είναι στη θέση τους αλλά το Haxen Haus και το Sion ( αυτό κι αν ) έχουν παραδοθεί στην Ιστορία και τους εργολάβους.
Κάθε δυό χρόνια , οι πρώτες μέρες του Οκτώβρη έχουν την ίδια γεύση Kolsch...

Νicht schlecht , garnicht schlecht !!

Στρίβειν

2005-10-03T13:00:00.000+03:00

Για λίγο ; Για περισσότερο από λίγο ; Για λιγότερο από πολύ ; Για τη δόξα ; Για τα λεφτά ;
Θα δείξει...

Φιλμάρει κανείς ;

2005-09-29T14:28:00.000+03:00

" Η κινούμενη άμμος δεν μπορεί να «ρουφήξει» εντελώς τα θύματά της, όπως συμβαίνει στις ταινίες. Το ανθρώπινο σώμα έχει τέτοια πυκνότητα, ώστε, παρόλο που θα μπορούσε κανείς να παγιδευτεί, θα ήταν αδύνατο να βυθιστεί εντελώς, όπως αποδείχτηκε σε αμερικανικό εργαστήριο. «Η έκδοση του Χόλιγουντ είναι απλά λανθασμένη» σχολιάζουν οι ερευνητές ".

Ως εδώ καλά το πάμε.
Απομένει ακόμη να αποδειχτούν λανθασμένες οι παρακάτω Εκδόσεις –Βιογραφίες Χόλυγουντ :

1.Ο άνθρωπος αράχνη
2.Ο άνθρωπος νυχτερίδα
3.Ο άνθρωπος λύκος
4.Ο άνθρωπος Σβαρτζενέγκερ
5.Ο άνθρωπος Σταλλόνε
6.Ο άνθρωπος της Μαντζουρίας
7.Ο άνθρωπος από τη Γαλλία
8.Ο άνθρωπος ελέφαντας
9.Ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές
10.Ο άνθρωπος με τα ατσαλένια νεύρα
11.Ο άνθρωπος που δεν υπέκυψε ποτέ

Εκτεταμένη επισκευή αναμένεται στις εκδόσεις :

1.Οι γέφυρες του Μάντισον
2.Η γέφυρα του ποταμού Κβάι
3.Η γέφυρα του Ρεμάγκεν
4.Η γέφυρα του Αρνεμ

Επείγουσα ανάνηψη για το :

1.O Ρωμαίος αιμορραγεί

Τέλος αποσύρονται από την κυκλοφορία :

1.Για πάντα παιδί
2.Για πάντα φίλες
3.Οι καλύτερες φίλες
4.Καλύτερα κι από σεξ
5.Δεν θέλω να γίνω εκατομμυριούχος
6.O άνθρωπος που ήξερε πολλά

Bλέπει κανείς ;

2005-09-28T14:23:00.000+03:00

Καλά , αν η λάμπα είναι sold out ή δεν είναι αρκετά φαρδιά η Mastercard βολεύομαι και μ'αυτήν.

Ακούει κανείς ;

2005-09-28T13:58:00.000+03:00

Aυτή τη λάμπα τη θέλω δώρο στα επόμενα γενέθλιά μου,
Αυτή τη λάμπα τη θέλω δώρο στα επόμενα γενέθλιά μου,
Αυτή τη λάμπα τη θέλω δώρο στα επόμενα γενέθλιά μου,
Αυτή τη λάμπα τη θέλω δώρο στα επόμενα γενέθλιά μου.....

http://www.ehlenberger.com/jellyfish_table_lamp.htm

28/9/1930 & 28/9/1992

2005-09-28T11:59:00.000+03:00

Tάσο Ι και Τάσο ΙΙ , χρόνια σας πολλά.

Σε θάλασσες καλοτάξιδες και με απάνεμα λιμάνια στη διαδρομή....

e-λίβελλος ( για να κοιμάμαι ήσυχος )

2005-09-23T09:02:00.000+03:00

Ξέρω πολλούς που χρειάζονται τόμους και κιλά χαρτί για να περιγράψουν τα αδιέξοδα μιας σχέσης.Η σύγχρονη ( ! ) εγχώρια λογοτεχνική παραγωγή όταν δεν κάνει βουτιές στο '22 ή στα μεταεμφυλιακά απομεινάρια , ασφυκτιά μέσα σε ημιτελείς οργασμούς και υπαρξιακούς χωματόδρομους.Οι μικροαστοί υποδύονται τους πρωταγωνιστές της καθημερινής σαπουνόπερας κι αυτοί με τη σειρά τους αυτοκτονούν με το καλώδιο της ολόφρεσκης B & O .
Οι λίγες εξαιρέσεις απλώς έχουν αναλώσει τις εμμονές τους πριν φτάσουν στο κατώφλι του εκδότη τους , μετά όμως ξανακοιμούνται μ'αυτές.

Χώρια όλοι οι άλλοι που σπαταλούν χιλιόμετρα φιλμ για να συλλάβουν μια στιγμή απ΄το κενό , μοιράζοντας δίκαια και προσεκτικά τις ώρες μεταξύ έμπνευσης και εξώπορτας του Ε.Κ.Κ. Αυτός ο "νέος ελληνικός κινηματογράφος" δεν ήταν ποτέ νέος , δεν έχει ακόμη βγάλει διαβατήριο και κινηματογραφεί από κεκτημένη ταχύτητα.Ενίοτε τρώει και τις σάρκες του όσο τα αξιώματα και οι τίτλοι περισσεύουν την ώρα που το τάγμα έγινε διμοιρία...

Μ'αρέσει αυτός ο Lee Chul Soo..πιάνει ξύλο και στα χέρια του γίνεται βρεμμένη σανίδα που χτυπάει αλύπητα.Κάτω από τις μελανιές, όσοι έχουν την επιμονή μπορούν να διαβάσουν :

Forget the painter and meet the paintings.
If you find the stories the paintings are telling you interesting, Just take them.
You may even go somewhere quiet with those stories.
"You didn't find anything interesting? Why didn't you leave earlier?"

"How to Appreciate the Paintings" , woodcut ( 2003 )

The Empire strikes back !

2005-09-21T11:54:00.000+03:00

- "Γύρνα στη μανούλα αγόρι μου... έλα...", προσπάθησε να χαμογελάσει, "...έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου... θα γνωρίσεις κι άλλες γυναίκες... καλύτερες... θα δεις...".

Ο @ όμως έκανε αυτό που κάνουν όλα τ’ αρσενικά, κάθε ηλικίας, σε τέτοιες περιπτώσεις: Γύρισε την πλάτη στη μανούλα και κούνησε την ουρά του στη γκόμενα.

Πρόλαβα να δω ένα απαίσιο χαμόγελο να διαγράφεται σ’ αυτό το εφιαλτικό στόμα πριν η ξεδοντιάρα εξαφανιστεί πετώντας, αγκαλιά με το αγόρι μας, στον νυχτερινό ουρανό της @.

Η @ απέμεινε να κοιτάζει τις κεραίες στην απέναντι ταράτσα.

Με την άκρη του ματιού μου έπιασα μια κίνηση. Το αρνί είχε λουφάξει στη γωνία του δωματίου και με κοίταζε τρομαγμένο. Τρομαγμένο και ξεκοιλιασμένο.

Χωρίς δεύτερη σκέψη πήδηξα πάνω στο τρομαγμένο ζώο και χτυπώντας το στα καπούλια φώναξα:

- "Ντέι!".

Το αρνί με κοίταξε ερωτηματικά.

Προσπάθησα ξανά.

- "Νάιτ!"

Το ζώο κινήθηκε νωχελικά προς το παράθυρο.

Άρπαξα την @ και την έβαλα να καθίσει πίσω μου. Ανάμεσά μας βάλαμε τη @.

- "ΝΑΑΑΑΑΪΤ", ούρλιαξα και το αρνί βγάζοντας μια κραυγή ξεχύθηκε στο κενό.

- "Μπεεεε!"

........................................................................................................................................................................

Aδημοσίευτο απόσπασμα από το τελευταίο δημιούργημα του Tim Burton « Η Ανοδος και η Πτήση του @ «.
Για ευνόητους λόγους κοπυράιτινγκ , τοπωνύμια και ονόματα πρωταγωνιστών @ποσιωπήθηκαν.
Στην φωτο από το prequel της ταινίας , η @ ( αριστερά , δεξιά το @ ).
Φήμες πως πίσω από τον αχτένιστο παραμυθά κρύβεται ο φίλος μου @ είναι-πλέον-βάσιμες.
Φήμες πως σατανικοί hackers ήδη έσπασαν τους κωδικούς και έστειλαν το σενάριο στο http://www.hungry.gr/getarticle.asp?table=forum&id=2838 είναι-επίσης-βάσιμες.

Δράμα τρέμε , του χρόνου ερχόμαστε !!!

( βάσιμα σας λέω πως ο εικονογράφος είναι ο Οlivier Derouetteau )

The serpent's * kiss

2005-09-21T09:21:00.000+03:00

Αυτό είναι evil ( resident ).
Αυτό σέρνει μικρόβια.
Αυτό δεν το ευλόγησε ο Κύριος.
Αυτό ξεβάφει τα χείλια.
Αυτό δεν έχει άντρα μέσα.
Αυτό γίνεται μόνο με κλειστές κουρτίνες.
Αυτό έχει και γλώσσα ;
Αυτό θα σκοτώσει τη γιαγιά μου.
Aυτό θα το αφορίσει ο Ανθιμος.
Αυτό θα έχει και συνέχεια ;
Aυτό δεν έκανε και η Εύα ;

Πόσο κοστίζει αυτό ;

* το serpent δεξιά ( η ξανθιά είναι απλώς γυναίκα )

Ουρανίξ

2005-09-21T08:39:00.000+03:00

Και ιδού η καθιερωμένη φορτωμένη φωτογραφία του μήνα , λίγο πριν πέσει και μας πλακώσει εμάς τους εφτάψυχους Γαλάτες των ανυπότακτων-σε ποιόν άραγε ;-εδαφών.

Ρετούς δεν έγινε.Οι παιχνιδιάρες κουκίδες που διασχίζουν από άκρου εις άκρον τόσο συμμετρικά την εικόνα , προσθέτουν ένα δραματικά ανέμελο τόνο στην προσπάθεια του καλλιτέχνη να φυλακίσει για πάντα μια αχτίδα που φάνηκε να εγκαταλείπει με θράσος τον ήλιο...

Ηταν τόσο ανώριμα γενναία , τόσο ανόητα παρορμητική ,τόσο πρόωρα έφηβη που δεν της άξιζαν βασανιστήρια με Photoshop.

Τραγουδώ τα Υπουργεία σας

2005-09-20T10:14:00.000+03:00

Ο Αλογοσκούφης διατείνεται-ίσως και να'ναι αλήθεια-πως χαλαρώνει όταν χαιδεύει τις χορδές της κιθάρας του. Ως έχων, μάλιστα, κατέχει πολλές ...(τεκμηρίωση :http://www.alogoskoufis.gr/photos/alogoskoufis4.gif )

Μπορεί και να του βγαίνουν δυό ζόρικα ακόρντα αν σκέφτεται τα ΛΑΦΚΑ , τα ΕΚΑ και τα συναφή δαιμονικά ακρωνύμια.Δεν αποκλείεται να χαζεύει ,την ίδια ώρα,τις φωτογραφίες της εποχής του L.S.E. , όταν το διδακτορικό μπλεκόταν γλυκά με την χρυσή εποχή του νέου rock
( τεκμηρίωση : http://en.wikipedia.org/wiki/New_Wave_music )

Mπορεί όμως όχι μόνο να μη μπλέχτηκε γλυκά αλλά να πέρασε κι από δίπλα χωρίς να τον κοιτάξει.
Βlanco στο βιογραφικό λοιπόν ;
Μα όχι !
Κάτι τέτοιες ιστορικές τρύπες κοιτά να μπαλώσει το σήμερα * και να δώσει στίγμα για την επόμενη οικονομική πολιτική που σχεδιάζεται σε autocad. Θα στριμώξουμε τοίχους και έπιπλα και όλοι οι καλοί θα χωρέσουν.
Οι κακοί να πάνε σε άλλο πρόγραμμα...
( τεκμηρίωση : http://www.planetgrandtheftauto.com/ )

Το σήμερα * λοιπόν , αφιερωμένο στους κακούς που δεν βλέπουν το καλό :

Money, man, it is a bitch
The poor, they spoil it for the rich
With my face pressed in the clover
I wondered when this would be over
And at home we are all so guilty-sad

Easy money
Pour it down the open drain
Pour it all through my veins
Pour it down, yeah, let it rain
And pour that ever-loving stuff down on me

Now, I'm sitting pretty down on the bank
Life shuffles past at a low interest rate
In the money-coloured meadows
And all the interesting shadows
They leap up, then dissipate

Easy money
Easy money
Easy money
Rain it down on the wife and the kids
Rain it down on the house where we live
Rain it down until you got nothing left to give
And rain that ever-loving stuff down on me

( τεκμηρίωση : http://www.nickcaveandthebadseeds.com/ )

Η Προσευχή του Μινώταυρου

2005-09-13T16:13:00.000+03:00

Καλέ και σπλαχνικέ Θεέ των Στοών
Προφύλαξέ με από το φρέσκο (αγνώστου δότη) αίμα
Κράτα με μακριά από τους προπομπούς,σέρνουν κι άλλους
Φυλάκισε στα σκοτάδια τους γνώριμους ξένους
Δώσε νόημα στον φόβο τους
Βάλε χρώμα στους εφιάλτες τους-μη χαλαστείς στη δόση-
Κουρέλιασε τα λιγοστά τους πέπλα
Ντρόπιασε τους προγόνους τους

Σκληρέ και Δίκαιε Θυρωρέ των Υπογείων
Σκούπισε -τώρα- τα σημάδια από αυτούς που φύγαν
Μάζεψε τα ενθύμια όσων πάγωσαν ( κανείς δεν θα τα γυρέψει )
Ανοιξε τις πόρτες για να περάσει το σκοτάδι
Διώξε μακριά τις άναρθρες κραυγές-σβήσε την ηχώ-
Φτιάξε απ΄την αρχή τα λαγούμια
Και γέμισέ τα μέχρι πάνω με γέλια που έσβησαν απότομα

Αρχαίε και Αιμοδιψή Φύλακα της Πείνας
Ηρθε η ώρα για τους επιγόνους θαρρώ
Στέγνωσες ! Mαζί κι εγώ
Το Τσίρκο έφτασε στην Πόλη.
Κλείνει ο Λαβύρινθος.
Ιδιοκατοίκηση.

Αφιερωμένο και χρεωστούμενο από γδαρμένα γόνατα σε άλλη γειτονιά.
Λογαριασμοί -ακόμη-ανοιχτοί.
Με τις πρώτες βροχές θα γίνει κόλαση στην αλάνα..
Ιώδιο,οινόπνευμα,ράμματα και σκισμένες φανέλες.

Ατιτλο

2005-09-08T08:28:00.000+03:00

Το καλοκαίρι στο Βορρά τέλειωσε έτσι.
Κάπως έτσι είχε αρχίσει..
Η σκέψη πως οι γλάροι της φωτογραφίας ήταν οι ίδιοι και στο κατευόδιο αλλά και στην υποδοχή μας στο νησί είναι γαργαλιστική αλλά καθόλου παρήγορη.
Μένω με την ιδέα πως οι πραγματικοί κυρίαρχοι του καλοκαιριού είναι αυτοί, αυτοί κρατάνε τα κλειδιά για τις πόρτες του και ανοίγουν σ΄όσους θέλουν κρατώντας απ'έξω τους άλλους που μελαγχολικά μονολογούν "μα πόσο γρήγορα κύλησαν αυτές οι μέρες".

Μα πόσο γρήγορα κύλησαν αυτοί οι μήνες...

Tα παιδία παίζει (ν) - ή μήπως όχι ;

2005-09-01T15:32:00.000+03:00

Kαλύτερα δεν θα μπορούσα να το γράψω-άσε που δεν μπορώ και να γράψω σήμερα που το ρολόι δείχνει 1-

Γύριζαν το κεφάλι στα διαγραμμένα μέλη...
Aντώνης Πανούτσος – ΕΘΝΟΣ – 1/9/2005

Την εποχή της μονολιθικότητας, η μεγαλύτερη ποινή που επέβαλλε το κομμουνιστικό κόμμα ήταν η διαγραφή. Σήμαινε όχι μόνο ότι διαγραφόσουν από την οργάνωση, αλλά ότι οι παλιοί σου σύντροφοι γύριζαν το κεφάλι, όταν σε έβλεπαν στον δρόμο. Ακόμα και στη φυλακή οι κομμουνιστές δεν επικοινωνούσαν με διαγραμμένο πρώην μέλος. Δεν ήταν σπάνιες οι περιπτώσεις μελών που διαγράφηκαν και αργότερα αυτοκτόνησαν. Αν ποτέ γίνει προσπάθεια να αναλυθεί η δύναμη των οργανωμένων, ο τρόπος είναι η αντιστοιχία με το ΚΚΕ του ’30.Συνήθως στην εφηβεία, σε μια περίοδο που το άτομο αναζητά ομάδα και ταυτότητα, οι σύνδεσμοι των οργανωμένων τού τη δίνουν στιγμιαία. Στη λέσχη ή στο γήπεδο ο πιτσιρικάς μπορεί να αποφύγει τη μοναξιά συναντώντας άτομα της ηλικίας του. Την ίδια στιγμή δημιουργούνται και «εχθροί», που είναι οι οργανωμένοι της άλλης ομάδας. Οι συγκρούσεις μεταξύ των οργανωμένων είναι μια προέκταση των πολεμικών παιχνιδιών της νεαρής ηλικίας, ιδιαίτερα σημαντική σήμερα, που ο πετροπόλεμος και το ξύλο στους δρόμους έχουν εξαφανισθεί. Επίσης οι σύνδεσμοι των οργανωμένων δίνουν τον ρομαντισμό της μάχης εναντίον της εξουσίας, που την αντιπροσωπεύει η αστυνομία στο γήπεδο. Οι εκδρομές εκτός έδρας δίνουν την αρχέγονη ανάγκη της επιδρομής με την ελευθερία να συμπεριφερθείς όπως γουστάρεις σε έναν τόπο, που αύριο δεν θα ζεις και δεν σε ενδιαφέρει. Με τον καιρό η ζωή του μέλους ανήκει στην οργάνωση. Ο «Ριζοσπάστης» του είναι η οπαδική εφημερίδα, το κόμμα είναι η οργάνωση και τα αντιδραστικά κτήνη οι αντίπαλοι. Το βράδυ θα πιει τις μπίρες του με τα άλλα παιδιά, το Σαββατοκύριακο θα πάει στο γήπεδο και τη Δευτέρα με την ίδια ικανοποίηση που οι παλιοί κομμουνιστές έβλεπαν τις φωτογραφίες από τη διαδήλωση, βλέπει τον εαυτό του στην κερκίδα. Συνήθως μεγαλώνοντας ο οργανωμένος μπλέκεται στη δουλειά, φτιάχνει οικογένεια και τα παρατάει. Για μια περίοδο, όμως, αν φύγει, ολόκληρη η ζωή του αλλάζει. Τα επεισόδια της περασμένης Δευτέρας δεν έγιναν για καμία ομάδα. Εγιναν για έναν τρόπο ζωής που απειλείται.

Just another day ( on earth )

2005-08-25T18:33:00.000+03:00

Oλα ήταν στη θέση τους-όπως τα άφησα φεύγοντας δυό Αύγουστους πριν-.Τα νερά κύλαγαν το ίδιο ανυπόμονα, θολά και φορτωμένα με παλιά και φρέσκα σκαριά.Οι γέφυρες βουλιάζαν κάτω από τις σόλες χιλιάδων περαστικών,περίεργων,ταξιδιωτών,ερωτευμένων,φανατικών,βιαστικών.Οι εκκλησίες σφραγισμένες ή ανοιχτές γεμάτες φαντάσματα και γραφικούς Ελληνες με τα ψηφιακά όπλα στα χέρια τους : στάσου λίγο πιό αριστερά να φαίνεται και το τέμπλο.Τα ταξί τόσο επιθετικά όσο ποτέ : να έφταιγε η αύρα του Ραικόνεν και του Σουμάχερ που πότισε τα ταλαιπωρημένα γονίδιά τους ; Tα φώτα από τα Πριγκηπόννησα στο βάθος μπλέκονται με τα φώτα των πλοίων που καρτερικά περιμένουν το ΟΚ για να ανηφορίσουν.Η Ευρώπη ξεχύνεται στην Ασία κι αυτή με τη σειρά της επιστρέφει άλλους τόσους πάνω σε ρόδες ,πάνω σε γεφύρια,πάνω στα νερά και πάνω απ'τα νερά ,νύχτα μέρα.

Αντίο θάλασσες και κύματα σαράντα -θα λέω ψέμματα πως δεν θα ξαναφύγω.....

Ενα μικρό σκοτεινό διάλειμμα

2005-08-18T10:41:00.000+03:00

-ααααααααααααααααα……….
-ακόμη εδώ είναι αυτός ;
-λωλάθηκε τελείως , πάει , τέλειωσε
-και ξεφυλλίζει Clive Barker ?
-Θεούλη μου , «Τα Βιβλία του αίματος» είναι αυτά ;
-πες μου,κατέβηκε απ’την Κρεοφόρο ή ακόμη βυθίζεται;
-χάθηκε στους λόφους , αλοίμονο..
-ααααααααααααααα……έλειωσε

digital artwork : “Three Graces” by Cali Rezo
credits to Κ.Π.

Dive through / Dive deep

2005-08-11T12:36:00.000+03:00

Καιρός ήτανε...
Τραβάω να μαζέψω αλάτι.

Παραμερίστε...

oldboy,newboy,deadboy

2005-08-11T08:06:00.000+03:00

Ένας 28χρονος Νοτιοκορεάτης που πέρασε 50 ώρες παίζοντας online βιντεοπαιχνίδι πέθανε από ανακοπή λίγα λεπτά αφού ολοκλήρωσε τη μαραθώνια προσπάθειά του, ανακοίνωσαν οι τοπικές αρχές.
Ο 28χρονος, γνωστός μόνο με το επίθετό του, Λι, κατέρρευσε σε Internet Cafe της πόλης Ταέγκου, στο οποίο βρισκόταν από τις 3 Αυγούστου παίζοντας το παιχνίδι προσομοίωσης μάχης Starcraft. Παρέμεινε μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή επί τρεις ημέρες, αφήνοντάς την μόνο για να πάει στην τουαλέτα και να κοιμηθεί για πολύ μικρά διαστήματα κάθε φορά σε ένα αυτοσχέδιο κρεβάτι.
«Υποθέτουμε ότι η αιτία θανάτου ήταν ανακοπή λόγω εξάντλησης» δήλωσε στο Reuters εκπρόσωπος της αστυνομίας.
Στη Νότιο Κορέα, μια από τις πιο δικτυωμένες χώρες του κόσμου, τα online παιχνίδια είναι εξαιρετικά δημοφιλή, με το 30% του πληθυσμού να παίζει συστηματικά.
Ο Λι, σύμφωνα τουλάχιστον με τα νοτιοκορεατικά μέσα, είχε πρόσφατα απολυθεί επειδή απουσίαζε συνεχώς προκειμένου να παίζει περισσότερο.
Σύμφωνα με την εφημερίδα JoongAng Ilbo, ο Λι έπαιζε ακόμα στο καφέ όταν πρώην συνάδελφοί του ήρθαν και του είπαν ότι η μητέρα του ανησυχούσε επειδή δεν είχε εμφανιστεί στο σπίτι. Εκείνος τότε τους απάντησε ότι θα τέλειωσε το παιχνίδι και μετά θα επέστρεφε. Λίγα λεπτά αργότερα ήταν νεκρός.

Και ύστερα ψαχνόμαστε για τα προχωρημένα σενάριά τους....

Δημήτριος Χενδρίκος ( κι άλλα νέα )

2005-08-10T12:57:00.000+03:00

Αν το σύστημα υγείας δουλεύει ρολόι δεν κινδυνεύεις να κυλήσεις.Η καινούρια συνταγογράφηση χτύπησε πόρτα πριν λίγο :

Ητο όντως πιουριστής ο Δημήτριος Χενδρίκος ή απλώς στα λέιτ σίξτις οι μόνες σοβαρές ηλεκτρικές κιθάρες ήτο οι Φέντερ και οι Γκίμπσον;Η μεν Φέντερ έβγαζε δύο μόνο μοντέλα. Τη Στρατ(οκαστερ) για λήντ γκιτάρ και την Τελεκάστερ με πιο σφιχτές χορδές σε σωστό κούρδισμα και λίγο στενότερη ταστιέρα κατάλληλη για ρύθμ σέσσιονς.Η δε Γκίμπσον έβγαζε τη Λές Πώλ και την "Απλή" (τη μή Λες Πώλ). Η απλή ήτο κατάλληλη μόνο για ακουστικά σέσιονς με ενίσχυση. Π.χ. με Απλή Γκίμπσον έπαιζε ο Μπ. Μπ. Κίνγκ. Λες Πώλ προτιμούσε -μεταξύ άλλων- ο Τζίμυ Πέιτζ.Οι επιλογές λοιπόν δεν ήταν πολλές: Στρατοκάστερ, Λες Πώλ και μετά το χάος.

Υπενθυμίζω οτι η Γιαμάχα την εποχή αυτή παρήγαγε μόνο μοτοποδήλατα μικρού κυβισμού.

Στο σεντόνι που φορώ...

2005-08-10T11:44:00.000+03:00

Το διάσημο-πια-σεντόνι του Γιάννη Κότσιρα , βαθιά επηρεασμένο από τις υπερβολικές εκδηλώσεις λατρείας των οπαδών του αοιδού αποφασίζει πως είναι ώρα για υποστολή σημαίας.
Στην -σπάνια- φωτογραφία έντρομο ίπταται πάνω από την Θάλασσα των Λυγμών και της Εντεχνης Γαλήνης περιμένοντας καρτερικά να του σωθούν τα καύσιμα και να παραδοθεί -με τη σειρά του κι αυτό-στην αγκαλιά της Λήθης που τόσους και τόσους έντεχνους χώρεσε μέσα της....

O Δημήτρης Χενδρίκος ήτο πιουρίστας

2005-08-08T15:39:00.000+03:00

"Δεν φιλοξενούνταν σε La Perla-άπιστε-οι χορδές που μάτωνε ο Hendrix"-βρήκα μήνυμα από το φαρμακοποιό μου-.
"'Ητο Fender Stratocaster το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου του"-συμπλήρωσε.

Κι έτσι -ευτυχώς - η ιστορία γράφτηκε με τον παραδοσιακό τρόπο.
Και sex - και drugs - και τα λοιπά...............

Αποδεικτικά στοιχεία του εγκλήματος είναι ολοφάνερα στην φωτογραφία.

Ο καναπές είχε αγκάθια

2005-08-08T09:30:00.000+03:00

Ξέρω πως θα δυσκολευτεί να βρει χώρο στις αποσκευές στριμωγμένο απ'το φετίχ της φετινής βαλίτσας X & Y .
Σίγουρα χαιδεύει λιγότερο τ'αυτιά-και δίνει μειωμένης έντασης οργασμούς-σε σχέση με ένα Speak Low.
Oύτε που βρίσκει γωνιά στα πλατώ για ν'αναπνεύσει ανάμεσα στα λιγωμένα beats του Facin' East.
Μπορεί και να παραμερίσει να το προσπεράσουν τα πονηρά ρετροχειλιτζίκια του Una Notte A Napoli...

Eίναι , όμως , τόσο -σχώρα με Θεέ μου- διαφορετικά φωταγωγημένο και πλήρες περιεχομένου όσο κανένα bordello απανταχού της γης δεν τόλμησε ως σήμερα.
Εκει που μύριοι άλλοι κόλλησαν -καθείς για τους δικούς του φόβους-αυτός συνεχίζει να βρίσκει άλλο δρόμο και στο ασσόδυο των νεοσσών να απαντά με "This"....

Tα πλοία πεθαίνουν στα λιμάνια *

2005-08-04T08:54:00.000+03:00

Aλητείες ολκής. Τσογλανοπαιδισμοί με περιεχόμενο.Μαιμουνιές πατέντα.Σαςεχουμεγραμμενουςολους συμπεριφορές.Εκβιασμοί μαφίας.Σ’όσους αρέσουμε ( οι υπόλοιποι δεν θα χωρέσουμε ).Οι καθυστερήσεις δωρεάν (στις δύο ώρες η μία δώρο ).Λαός με ναυτική παράδοση (πειρατείας ; ).Πελάτες με ασθενή μνήμη.Κράτος με ασθενική κράση.

Kι από δίπλα η Αλέκα να θέλει τα πλοία "λαική περιουσία".Μέτοχος το Κόμμα στην MINOAN;

Αφού όλη η χώρα θέλει να χωρέσει τις διακοπές της μέσα στις πρώτες δεκαπέντε μέρες του Αυγούστου καλά μας κάνουν. Τα λαχταράει ο κώλος μας. Ζητείται χορηγός για να μας το γράψουν και στην πίσω πλευρά του εισιτήριου μπας και το εμπεδώσουμε.

*Πόλυς Κερμανίδης , crooner

ήταν La Perla η κιθάρα του Hendrix ;

2005-08-02T14:43:00.000+03:00

σαρανταεκκλησιωνκαικοραηγωνία blues

Ο παππούς μου –Στέφανος με τ’ όνομα –ήταν ένας δύσκολος άνθρωπος , έφυγε –όμως- χωρίς να αφήσει λογαριασμούς πίσω του. Μέχρι το τέλος της ζωής του , με τρία πράγματα κατάφερε να συμφιλιωθεί : με τα όπλα , τα κυνηγόσκυλα και με μένα. Τα δύο πρώτα συναντήθηκαν στο πάθος του , κυνηγούσε ως την τελευταία στιγμή. Εγώ στριμώχθηκα στο πίσω κάθισμα , ήμουν ο παρίας της υπόθεσης , το μαύρο πρόβατο . Ενας τρίτος που δεν χωρούσε στους δύο . Την ώρα που του ήρθε το φύλλο πορείας για τους μεγάλους κυνηγότοπους , πρόλαβε μέσα στο άγχος και το σφίξιμο της ετοιμασίας να μου αφήσει την ευχή του , ένα μονόκαννο St Etienne και το μεγάλο του παράπονο: «γιατί βρε αγόρι μου δεν τον αγάπησες τον Τάκη; ».

Ο Τάκης ήταν το σήμα κατατεθέν της αυλής . Το 10 το καλό της ομάδας . Μόλις έβγαινε από τα αποδυτήρια μεταμορφωνόταν σε στράικερ που κυνηγούσε υπομονετικά κάθε χαμένη φάση και μπαλιά ακολουθώντας σαν πιστό σκυλί τις οδηγίες του προπονητή του . Μόνο το «σαν» είναι πλεονασμός . Το «πιστό σκυλί» όχι. Το alter ego του παππού για δέκα συναπτά χρόνια , ακόμη και σε ηλικία που άλλοι φορ απόφευγαν με δέος να πλησιάσουν την αντίπαλη περιοχή , ο Τάκης όργωνε λαγκάδια και βαλτότοπους. Έτρωγε βουνά με το κουτάλι την ώρα που εγώ έτρωγα σόλες στη γειτονιά γαμπρίζοντας –θέμα και θέαμα που δεν απασχόλησε τους ιστορικούς του μέλλοντος-.

Κάθε φορά που ο Τάκης πετούσε από πάνω του τα δεσμά –τριπλοπλεγμένο δερμάτινο λουρί περασμένο με επίχρυσο χαλκά στη λαιμαριά – και ορμούσε στην σιδερένια εξώπορτα για να πάρει ανάσες στην άδεια από τετράτροχα σαρανταεκκλησιωνκαικοραηγωνία , την έκλεινα επιδεικτικά , με θόρυβο και –δεν το κρύβω-κακία. Δεν θα βγεις τώρα , θα βγεις όταν θελήσω εγώ . Ώσπου να φτάσει το αφεντικό του κοντά και να με κοιτάξει με ύφος που σκότωνε χωρίς να χρειαστεί χαριστική βολή , το μαρτύριο του Τάκη ήταν η δική μου λύτρωση: πηδούσε πάνω στην πόρτα , έξυνε με τα νύχια του το σίδερο , λαχάνιαζε με στόμα ορθάνοιχτο , με εκλιπαρούσε με βλέμμα που θα λύγιζε ακόμη και Βίκινγκ σε παράκρουση. Τίποτε εγώ. Πέντε λεπτά λιγότερης ελευθερίας του μου ήταν αρκετά για να κοιμηθώ το βράδυ σαν πουλάκι –από αυτά που έπνιγε με το στόμα του ο δολοφόνος-. Τον παππού που κρατούσε το όπλο τον είχα οριστικά και αμετάκλητα απαλλάξει. Έφταιγε ο νεκροθάφτης , όχι ο πιστολέρο.

Για την ιστορία : o Tάκης έφυγε πριν το αφεντικό του. Την ίδια χρονιά η αυλή θυσιάστηκε στην αντιπαροχή.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

..είναι τέσσερις το πρωί….είναι ένα γάβγισμα μονότονο , επίμονο , ενοχλητικό , σαν ξεψυχισμένο σόλο ευνουχισμένου Kλάπτον .Κρατάει μια αιωνιότητα αλλά στην πραγματικότητα δεν θα’ναι πάνω από τριάντα δευτερόλεπτα , ξάφνου αρχίζουν οι συγχορδίες και το ξημέρωμα γίνεται εφιάλτης. Πετάγομαι απ’ το κρεβάτι μισόγυμνος και τρέχω στο ψυγείο : σακούλα κάτω αριστερά , εφοδιασμός υλικού , δεν πετάμε τίποτε σ’αυτό το σπίτι ..ρητή εντολή από τη μέρα που ακούστηκε το πρώτο γββββ..πορτοκάλια σε αποσύνθεση , κρεμμύδια σαραντάφλουδα, πατάτες με κλωνάρια , αυγά ξεχασμένα απ΄το προηγούμενο Πάσχα , ακόμη και κόκκινες απ τη ντροπή της κατάντιας τους ντομάτες. Παίρνω σακούλα επ’ώμου και κατευθύνομαι στο σημείο ρίψης. Κλεφτές ματιές δεξιά-αριστερά μη γίνουμε ρεζίλι στους γείτονες , βαθιά ανάσα και ..στο ψαχνό. Όλος ο μπαξές εκτοξεύεται προς την άσφαλτο , πυρ κατά βούληση , carpet bombing , χωρίς έλεος, ο ώμος μου υπογράφει συμβόλαιο με την εξάρθρωση. Για λίγο σιωπή και μετά το ίδιο μίνιμαλ ταξίμι , σε γαβ ματζόρε ανορθόδοξο. Τα στέρεα επιχειρήματά μου δεν απέδωσαν , σειρά έχει το υγρό πυρ. Κουβάς με απόνερα από τη μεσημεριανή λάντζα –δεν πετάμε τίποτε- , ζυγίζω και κατευθύνω στο στίγμα του στόχου. Κάθε χάραμα η ίδια ιστορία , ποτίζω τσιμέντα –πεζοδρόμιο με την κρυφή ελπίδα να φουντώσουν, να θεριέψουν και να φέρουν τον ταραχοποιό πιο κοντά στον τρίτο όροφο όπου θα γραφτεί ο επίλογος με αίμα. Μάταια. Λίγες στιγμές ησυχίας και ξανά το ίδιο ειρωνικό γβββββ… , μπροστά στην εξώπορτα της οικοδομής σαρανταεκκλησιωνκαικοραηγωνία.

Πόσες νύχτες συνεχίζεται αυτό ούτε που θυμάμαι πια…τελευταία οι γείτονες μου ρίχνουν ματιές συμπόνιας ανάμικτες με φόβο όταν συναντιόμαστε στον κάδο με τα σκουπίδια-εκεί ψάχνω τα πολεμοφόδια της επόμενης βραδιάς , τι να χωρέσει ένα ψυγείο έστω και δίπορτο-…τη μέρα που αγριεμένος ρώτησα έναν απ’τους απέναντι γιατί μ’αφήνουν μόνο να βγάζω κάθε βράδυ το φίδι από την τρύπα , ψέλλισε κάτι σαν «μα εμείς κύριε Τ κοιμόμαστε βαριά και με κλειστές μπαλκονόπορτες»…οι από κάτω δώσαν ρητή εντολή στην μικρή τους να μην μιλάει στα παιδιά μου και να μη μπαίνει μαζί τους στο ασανσέρ…η χοντρή της ΕΒΓΑ ψιθύριζε προσευχές προχτές στη γυναίκα μου την ώρα που σκάλιζα το καλάθι της με τα ξερόψωμα και τα πρασινομώβ λεμόνια…έχω και μέρες να κοιμηθώ σαν άνθρωπος, νιώθω τις αισθήσεις μου να φεύγουν σιγά σιγά για διακοπές χωρίς εμένα…

Περασμένα μεσάνυχτα και όλοι λείπουν απ’το σπίτι…εξοχικό γιαγιάς θελαν , εξοχικό γιαγιάς τους έδωσα…κάθομαι στην καρέκλα δίπλα στη μπαλκονόπορτα. Στα πόδια μου το Φορτ Νοξ των πυρομαχικών: δώδεκα κιλά λαχανικά και φρούτα –συμπλήρωσα και με φρέσκα- , τρεις κουβάδες νερό της βρύσης και δυό λεκάνες ποδόνερο ανάμικτο με φτηνό αφρόλουτρο , δεν θυμάμαι τέτοια ώρα τι άρωμα είχε..τα βλέφαρά μου βαραίνουν τόσο που σχεδόν ακουμπάνε στα μάρμαρα. Για κάθε ενδεχόμενο έβαλα το ξυπνητήρι να βροντήξει στις τέσσερις παρά τέταρτο, να προλάβω να πλυθώ και να οργανώσω την αντεπίθεση.

Δεν χρειάστηκε η βοήθεια της τεχνολογίας, έκλεισα το αλάρμ στις τρισήμιση..με ξύπνησαν δύο ξεχασμένα φαντάρια που έπνιγαν μέχρι αυτή την ώρα τον πόνο τους στις ρετσίνες και ανηφόριζαν για τους θαλάμους τους με το τελετουργικό που η νύχτα επιβάλλει..έριξα λίγο νερό στο πρόσωπό μου για να συνέλθω και τρόμαξα απ΄την εικόνα που μου επέστρεψε γενναιόδωρα ο καθρέφτης .Tα λεμόνια στη σακούλα δείχναν σε καλύτερη κατάσταση. Έπρεπε να ξεπεράσω την κούραση , ή σήμερα ή ποτέ. Ο διαχειριστής μου το’χε δηλώσει από μέρες ξεκάθαρα : αν συνεχίσετε κύριε Τ να κάνετε τη σαρανταεκκλησιών Κόσοβο θα αναγκαστώ να απευθυνθώ στο Δήμο.

Πουθενά δεν θα απευθυνθείς αλήτη. Απόψε το βράδυ θα τελειώσουν όλα. Από δω πάνω , από ψηλά , να βλέπω και να καμαρώνω το έργο μου , θα ξενυχτήσω για όλους σας , θα φέρω πάλι τη σιωπή στα βράδια μας.

Σιγή….και μετά ένα γβββββββ………

Ο πρώτος ουλαμός –ακτινίδια με επικεφαλής νεκταρίνια-εξαπολύθηκε εναντίον του εχθρού. Η άσφαλτος έγινε παλέτα. Παύση. Πουθενά γββββββββββ….μόνο ένας ήχος σφίξιμο στο στομάχι , ξεχασμένος από καιρό , σαν καινούρια κιμωλία σε πίνακα…
Η απάντηση της δεύτερης μεραρχίας ήταν αποστομωτική : δυόμιση ντομάτες , μισό καρπούζι σε σχήμα κράνους και ένας κουβάς νερό για να ξεπλύνει τα κουκούτσια. Πού είσαι Τζάκσον Πόλλοκ να με καμαρώσεις ; Σιγή ασυρμάτου. Ο ήχος πιο ξεκάθαρος πήρε μορφή , νύχια πάνω σε σκληρή επιφάνεια . Ένα γβββββββ στον ορίζοντα ηχώ που ξεψυχούσε…

Την ώρα που εμψύχωνα και προετοίμαζα ψυχολογικά τη λεκάνη με τα ποδόνερα για την ελεύθερη πτώση της, το ξύσιμο σταμάτησε απότομα …σιωπή πηχτή σαν το ρυζόγαλο που είχε μπει στη σειρά για βουτιά…έστησα αυτί.. μόνο το μοτέρ της καρδιάς μου ίσα που δήλωνε την ύπαρξή του ….περίεργη γαλήνη….και μετά μια σχεδόν ψιθυριστή αλλά πεντακάθαρη και γνώριμη φωνή έφτασε μέχρι τ’αυτιά μου : « Χεσ’ τον ρε Τάκη , μια ζωή γαϊδούρι ήτανε , σιγά μη βάλει τώρα μυαλό…τζάμπα πήγε τ’όνομα».

Μια γάτα που πέρναγε τυχαία απ την κοραή εκείνη την ώρα κόντεψε να πηδήξει στον πρώτο όροφο απ’την τρομάρα της. Ένα ελαφρύ αεράκι ενόχλησε ανεπαίσθητα τις σακούλες με τα σκουπίδια. Φως άναψε στον δεύτερο, μωρό σπαράζει στο κλάμα. Κατέθεσα όπλα και έπεσα βαρύς στο κρεβάτι.

Από κείνη τη νύχτα δεν ξανάκουσα άλλο γββββββββββ….

Την κουρτίνα ή το κουτί ;

2005-08-01T12:03:00.000+03:00

Αφού ο Γιώργος χτύπησε Σοφοκλή , γιατί ο Τζιμάκος να μη πάει για δίπιττο Theo Αγγελόπουλο με απ'όλα ;
Όλα εδώ πληρώνονται τελικά.Και όλοι...

κάτι που το anti-virus δεν είχε προβλέψει

2005-07-29T16:09:00.000+03:00

Μου ήρθε από μια φίλη.Ο anti-virus δεν είχε προβλέψει τέτοιες ζόρικες περιπτώσεις.
Mε ξανακόλλησε –άθελά της - την ίωση της συνθηκολόγησης μεσημέρι Παρασκευής…
Δεν θα την παλέψω , θα την αφήσω να κάνει –πάλι – τον κύκλο της που όλο και μεγαλώνει τελευταία και θα περιμένω.
Διαπιστώνω πως δεν είμαι ο μόνος που έχει προσβληθεί ...και χαμογελάω...

Σαν ελαφρύ σκέπασμα σε αεράκι του καλοκαιριού που μου έγινε αναγκαίο….(αυτά που παρασύρθηκαν κι αυτά που έμειναν ακίνητα μέσα στον χρόνο μου)

'Αλλαξα μυαλά, έγινα πιο συμβατικός και αποφεύγω τις ανοιχτές συγκρούσεις με τοίχους/θεσμούς και ντουβάρια/ανθρώπους.'Αλλαξα μυαλά ίσως επειδή ... μεγάλωσα, γέρασα ακόμα κι αν χρησιμοποιώ σα στάση ζωής το moto «γερνώ αλλά δε γίνομαι γέρος».Γεγονός πάντως είναι ότι κουράστηκα. Και κούρασα. Απογοητεύτηκα. Και απογοήτευσα. Ωρίμασα και μαζί με την ωριμότητα με τύλιξε και η κουβέρτα του συμβιβασμού. Στην αρχή σαν ελαφρύ σκέπασμα σε αεράκι του καλοκαιριού. Αργότερα όμως, αυτή η κουβέρτα άρχισε να μου γίνεται συνήθεια κι όλο και περισσότερο την ρίχνω επάνω μου. Κι όταν δεν τη φοράω, αισθάνομαι κάπως γυμνός και προσπαθώ με δυνατές φωνές και τραγούδια να κρύψω τη γύμνια μου.Πολλά πήρε μαζί του ο αέρας που σηκώθηκε στην ζωή μου: παλιές φιλίες, παλιές αγάπες, παλιές εμμονές που διαπίστωσα ότι τίποτα δεν προσέφεραν πέρα από την αίσθηση α-μετακίνησης που σημιουργεί ένα επίπλαστο αίσθημα ασφαλείας. Αλλά ο ίδιος αέρας παρέσυρε και σύννεφα που είχαν εγκατασταθεί μπροστά στα μάτια μου (επειδή ήταν καλοδεχούμενα, προφανώς!) που με εμπόδιζαν πολλές φορές να βλέπω πέρα από τη μύτη μου...Κάποια άλλα στοιχεία του εαυτού μου δεν μπόρεσε να τα παρασύρει ο αέρας. Όλα αυτά που μας μένουν (από συνήθεια, από αμηχανία, από ακινησία, από λεβεντιά, από οτιδήποτε) τα λέμε «σταθερές αξίες».Όσο περνάει ο καιρός και ορισμένα πράγματα μένουν αμετακίνητα στη ζωή μας σα δέντρα στον οικογενειακό κήπο, τόσο δενόμαστε με αυτά δικαιώνοντας εκ των υστέρων όλα τα χρόνια που τα ποτίζαμε... τόσο νερό δεν πρέπει να πάει χαμένο. Ούτε τόσες στιγμές που επενδύθηκαν, τόσα δάκρυα που χύθηκαν.Έβλεπα μικρός στα μάτια των «μεγάλων» ένα βλέμμα με λατρεμένη απαξίωση για πράγματα που έλεγα και έκανα. Σα να ήθελαν να μου δείξουν ότι βλέπουν με συμπάθεια τα λόγια ή τις αντιλήψεις μου αλλά κατά βάθος γνωρίζουν καλά ότι έκανα λάθος και φορούσαν στο πρόσωπό τους ένα καλωσυνάτο χαμόγελο του τύπου «άστα, θα καταλάβεις αργότερα τί εννοώ, θα νοιώσεις όπως νοιώθω τώρα εγώ».Μετά από τόσα χρόνια λοιπόν, μπορεί να νοιώθω όπως ένοιωθαν αυτοί, αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν κατάλαβα αν ήξεραν πραγματικά τί εννοούσαν όταν με κοιτούσαν με αυτό το ύφος.

Εν τω μεταξύ ανασηκώνω το σκέπασμά μου γιατί άρχισε να φυσάει...

K.N.Iωαννίδης
http://www.stigmesstochrono.gr/

Α3 143 ( μια ακόμη φορά )

2005-07-29T10:38:00.000+03:00

Πτήση για Αθήνα στις 10:35.
Ο μόνος με στολή εργασίας στο σκάφος ( πληρώματος εξαιρουμένου). Κάθομαι , δένομαι , αδειάζω σκέψεις ,μόνο νερό-ευχαριστώ-…
’Η εξωτερική θερμοκρασία είναι -16 C , υπολογίζουμε άφιξη στο Ελευθέριος Βενιζέλος σε 25 λεπτά ‘…
Η γραβάτα κυλάει μέχρι το πάτωμα, το τρυπάει σαν άλλο Alien , βγαίνει και βουτά με ταχύτητα απελπισίας προς το Αιγαίο. Χάνεται για λίγο μέσα στα κύματα και επιστρέφει 22.000 πόδια ψηλότερα με την ίδια λαχτάρα που με άφησε.
Την φέρνω στη μύτη μου : ιώδιο …αλάτι στο στόμα .
Είναι μια καλά εκπαιδευμένη γραβάτα , περάσαμε τόσα πολλά μαζί που της αξίζουν κάποιες στιγμές απόδρασης για να αντέξει ακόμη ένα χειμώνα μαζί μου.

seven hills , 19-22/8

2005-07-28T11:28:00.000+03:00

Aσχολίαστο.

Που όρεξη για συναναστροφές με Ταhoma , Book Antiqua και Αriel...

Jean Charles de Menezes, 1978-2005

2005-07-26T12:39:00.000+03:00

Johnny went out on a Saturday night
Never hurt anybody never started no bar room fight
Johnny never did nobody no wrong
Never hurt anybody
never hurt anybody
Johnny was a good man

Johnny, Johnny, Johnny...

Johnny was a good man

Ξέχασα τα κλειδιά μέσα.Και τον Johnny...

Ροζ φλαμί(ν)γκο

2005-07-26T08:54:00.000+03:00

Mα δεν είναι πανέμορφη ;
Που το ξέρεις βρε παιδάκι μου το φύλο , ένα γκρι τόσο δα πράμα με μια ουρά και μάτια πινέζες είναι..
Άλλο δεν βλέπεις τίποτε ; Οι πινέζες μπήκαν στα μάτια σου ;
Mα τι άλλο συναρπαστικό έχει πάνω του ; Από πότε μπήκε στη λίστα με τα αγαπημένα όλων των εποχών ; Άσε που με τρομάζει , μικρό μικρό αλλά τις σέρνει τις αρρώστιες πάνω του..
Πόση ομορφιά αντέχεις ακόμη να δεις ; Γιατί δεν αφήνεσαι να τα απολαύσεις;
Είσαι τρελή ; Κοιτάς αλλού ; Γι Αυτό πάνω στα σκαλιά μου μιλάς και σου κόπηκε η ανάσα απ' τον ενθουσιασμό ; Είναι κάτι που δεν έχω καταλάβει ακόμη ;
Eίναι πανέμορφα , σου λέω. Και είναι «αυτή» , νιώσε το.

Απέναντί μας , σκασμένο από την τρομάρα και μούσκεμα στον ιδρώτα , ένα ποντίκι σχεδόν μπρελόκ είχε κολλήσει με την πλάτη στον τοίχο.
Αν το έκλεινες στην παλάμη σου ( που δεν ήταν γεννημένη για τέτοιες ακρότητες ) δεν θα περίσσευε ούτε μια γωνιά του.
Ούτε μία.
Εκτός από τα αυτιά του.
Αυτά πως δεν τα είχα προσέξει νωρίτερα ;
Δυο ροζ φλαμίγκο αυτάρες , με τις φλεβίτσες τους να φεγκρίζουν, ώρες ώρες σχεδόν διάφανα , σαν φτερά ξωτικού , τόσο αταίριαστα κολλημένα πάνω σ’ αυτό το ελάχιστο σώμα.
Αυτό πράγματι μου είχε ξεφύγει.

Θεέ μου , τόση ομορφιά σε τόσα λίγα εκατοστά..
Μη το κάνεις θέμα σου λέω , και οι πεταλούδες μια σταλιά πράμα είναι και τις κλείνεις και στο χέρι σου χωρίς να φοβάσαι το δάγκωμα.
Μα οι πεταλούδες δεν έχουν αυτιά , τι να χαϊδέψεις από δυο κεραίες ;
Για τα πιατάκια που φοράει στο κεφάλι του μου μιλάς τόση ώρα ;
Σχεδόν δάκρυσα…θέλω να τα’αγγίξω , δεν θα φύγει έτσι απ τη ζωή μου..
Μην τολμήσεις. Θα σε δαγκώσει και θα ‘χουμε άλλα , θα σε χτυπήσει με την ουρά του και θα τρέχουμε για ακτινογραφίες.
Μη γίνεσαι κουραστικός..η ουρά του ούτε μύγα δεν μπορεί να χαιδέψει..αυτά τα αυτάκια δεν τα χάνω..

Μηηηηηηηηηηηηηηηηη !!!!!

Η εικόνα θα μπορούσε να ήταν βγαλμένη απ τη φαντασία των Γκριμ , ενός Άντερσεν, άντε κι ενός Σπίλμπεργκ στις καλές του , ακόμη κι ενός Μπάρτον μετά από καλό εφιάλτη : ένα χλωμό ποντίκι με καρδιά που κόντευε να γίνει χιλιάδες κομμάτια , παγωμένο από τον φόβο , σχεδόν λιπόθυμο , κι από κοντά ένα χέρι που απλώθηκε για να τρίψει τρυφερά τα δυο αυτιά που ήταν τα μόνα που δεν είχαν χάσει το χρώμα τους ..ακόμη εκτυφλωτικά διάφανα ροζ , η Ντίγκυ Μπελ θα σκότωνε για να τα φιλοξενήσει στην πλάτη της.
Οι στιγμές ήταν αιώνας.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το ύφος της όση ώρα ήταν αφοσιωμένη στα αυτιά κρέπες. Ζήλεψα . Ποτέ δεν με είχε αγγίξει με τέτοιο τρόπο .
Τέλειωσες ; Θα μας δει και κανείς και άντε να εξηγούμε μετά..
Σσσσσσσσς…άφησέ με δυο λεπτά ακόμη..θέλεις να τα νιώσεις κι εσύ ;
Να λείπει. Όλη η τιμή δική σου . Τέλειωνε όμως….

Το μικρό γκρι ποντίκι με τα ροζ αυτιά πιατέλες έβλεπε -με σφυγμούς ακόμη στα κόκκινα – τα δυο περίεργα δίποδα να απομακρύνονται. Μάζεψε όσο κουράγιο του είχε απομείνει , διαπίστωσε ότι τα αυτιά του ήταν ακόμη στη θέση τους , ανέβασε ουρά και σάλπαρε για το σπίτι. Το πήρε απόφαση πως ποτέ δεν θα ξανάβγαινε μεσημεριάτικα χωρίς συνοδεία , το ένιωθε πως την επόμενη φορά η τύχη του θα του γύρναγε επιδεικτικά την πλάτη…

……………………………………………………………………………………………………………………….

Να σας ζήσει.Κόρη.Κούκλα.
Δάκρυα.Ντουέτο.Πολλά δάκρυα.Και ξανά δάκρυα.
Tην είδες ; Δεν είναι πανέμορφη ;
Την είδα.
Την είδα.
Στα χέρια της υπέρβαρης και κακοβαμμένης νοσοκόμας κοιμάται Αυτή , μια σταλιά ψυχούλα.
Μάτια διαμάντια , το στοματάκι της κόκκινο σαν τον ήλιο που πέφτει για ύπνο, το δέρμα της μετάξι απ τα βάθη της Μαντζουρίας , η μυρωδιά της θα έκανε τον Ζισκιντ να ξαναγράψει βιβλίο…
Όλα ήταν τέλεια πάνω στην κόρη μου…
Oλα.
Όλα ;
Ακόμη και τα αυτιά της ;
Δυο αυτιά ροζ , με φούξια φλεβίτσες να διασχίζουν σα ποτάμια τα πτερύγια , σχεδόν έβλεπες όλο τον κόσμο από πίσω τους σαν τα χτύπαγε ο ήλιος.
Δυο αυτιά φοβισμένα , σχεδόν ξέψυχα , δυο αυτιά ρακέτες τόσο αταίριαστα κολλημένα πάνω σ αυτό το ελάχιστο σώμα.
Χάιδεψα την πλάτη της χαμηλά ψάχνοντας –ανεπαίσθητα-για ουρά.
Ευτυχώς δεν ήταν εκεί.
Έγειρα στον ώμο της απορημένης χοντρής και έκλαψα ανακουφισμένος.

Επέστρεψα για να ξεκλειδώσω.Τώρα (ξανα)φεύγω..

Ουφ !

2005-07-21T11:43:00.000+03:00

Παίδες ετών σαρανταπέντε εν καμίνω.
Άπνοια.Συννεφιά.Υγρασία.Ζέστη.Ήλιος.
Θέλω να φύγω σήμερα.
Τι λέει ο κανονισμός εργασίας γι αυτό;
Τι με περιμένει εκεί έξω;

Photo:Dr Hugo Heyrman "What is fear?''

o ήχος του καλοκαιριού

2005-07-20T09:21:00.000+03:00

SONG TO THE SIREN (T.Buckley)
This Mortal Coil/elizabeth frazer , voice

On the floating, shapeless oceans

I did all my best to smile

’til your singing eyes and fingers

drew me loving into your eyes

And you sang , "Sail to me ,Sail to me ,Let me enfold you..

Here I am, Here I am ,Waiting to hold you"

Did I dream you dreamed about me?

Were you here when I was full sail?

Now my foolish boat is leaning

Broken lovelost on your rocks

For you sang, " touch me not, touch me not, come back tomorrow..

O my heart, o my heart shies from the sorrow "

I am as puzzled as a newborn child

I am as riddled as the tide

Should I stand amid the breakers?

or shall I lie with death my bride?

Hear me sing, " swim to me, swim to me, let me enfold you..

Here I am, here I am, waiting to hold you "

Photo concept (siren1) : Dustin Morrow

Αυτοί ( και λίγο εγώ )

2005-07-19T14:10:00.000+03:00

Προέκυψαν παρανοήσεις μετά τη βάφτιση –όπως συμβαίνει ακόμη και στις καλύτερες των οικογενειών-.
Δεν είναι νοσηρό το " emptyland " , ούτε γκρίζο και αφιλόξενο.
Απλώς δεν φιλοξενεί περαστικούς , το κενό που αφήνουν αυτοί -συχνάζοντας αλλού-δίνει νόημα (και τίτλο ) στην πλατεία.
Δεν μιλάμε γι αυτό σε αυτούς.
Μόλις βαρεθώ να παίζω μόνος , με παίρνω απ’ το χέρι και πάμε σε κήπο με περισσότερα και ζωηρότερα παιδάκια. Κήπους να θες …….
Μέχρι να ξεστομίσω το «βαριέμαι» , οι μέρες κυλάνε μια χαρά. Το ίδιο και οι λέξεις στο πλακόστρωτο….

Photo : Nico Bastone

a house with no doors

2005-07-19T09:50:00.000+03:00

..δεύτερη μέρα ίωσης και τα συμπτώματα που με ταλαιπωρούν έχουν γίνει ακόμη πιο έντονα.
Tην ώρα του πρωινού καφέ – άγευστος , μέτριος , χλιαρός – κατέπλευσε στο mail box μου αυτό.
Κάποιοι προσπαθούν να με σκοτώσουν με λέξεις. Ωραία. Μ’ αρέσει αυτός ο πόλεμος…

Το σπίτι του Μινώταυρου (La casa de Asteriόn) – Jorge Luis Borges *

Και η βασίλισσα έφερε στη ζωή ένα γιο που τον ονόμασαν Μινώταυρο.
Απολλόδωρος: Βιβλιοθήκη, ΙΙΙ,Ι

Ξέρω ότι με κατηγορούν για αλαζονεία και μερικές φορές ακόμα και για μισανθρωπία και ίσως και για τρέλα. Τέτοιες κατηγορίες (τις οποίες εγώ θα καταδικάσω στο σωστό χρόνο) είναι γελοίες. Είναι αλήθεια ότι δεν βγαίνω από το σπίτι, αλλά επίσης είναι αλήθεια ότι οι πόρτες του (των οποίων ο αριθμός είναι αμέτρητος) είναι ανοιχτές μέρα και νύχτα στους ανθρώπους, καθώς και στα ζώα. Ας μπαίνει αυτός που θέλει. Δε θα βρει γυναικείες πομπές εδώ, ούτε και τον παράξενο μηχανισμό των παλατιών, αλλά σίγουρα την ησυχία και την μοναξιά. Θα βρει επίσης ένα σπίτι όπως δεν υπάρχει όμοιό του στο πρόσωπο της γη. (Λένε ψέματα αυτοί που ισχυρίζονται ότι στην Αίγυπτο υπάρχει ένα που του μοιάζει.) Μέχρι και οι δυσφημιστές μου παραδέχονται ότι δεν υπάρχει ούτε ένα έπιπλο στο σπίτι. Άλλο γελοιωδέστατο σχόλιο είναι ότι εγώ, ο Μινώταυρος, είμαι ένας φυλακισμένος. Να επαναλάβω ότι δεν υπάρχει πόρτα κλεισμένη, να προσθέσω ότι δεν υπάρχει ούτε μία κλειδαριά; Κατά τα άλλα, κάποια μέρα λίγο πριν νυχτώσει πάτησα στον δρόμο. Γύρισα όμως πριν σκοτεινιάσει για τα καλά, το έκανα από τον φόβο που μου προκαλούσαν τα πρόσωπα της πλέμπας, πρόσωπα ξεθωριασμένα και επίπεδα, όπως η ανοιχτή παλάμη. Ήδη είχε πέσει ο ήλιος, αλλά το αδύναμο κλάμα ενός παιδιού και οι χυδαίες ικεσίες του εκκλησιάσματος έλεγαν ότι με είχαν αναγνωρίσει. Ο κόσμος προσευχόταν, κρυβόταν, έπεφτε στα γόνατα. Κάποιοι σκαρφάλωναν στο στυλοβάτη του Ναού των Τσεκουριών, άλλοι μάζευαν πέτρες. Κάποιος, νομίζω, κρύφτηκε κάτω από τη θάλασσα. Δεν ήταν μάταια μια βασίλισσα η μητέρα μου. Δεν μπορώ να μπερδευτώ με τον απλό λαό, αν και η μετριοφροσύνη μου το ζητά, το θέλει.

Το γεγονός είναι ότι είμαι μοναδικός. Δεν με ενδιαφέρει το τι μπορεί ένας άνθρωπος να μεταφέρει στους άλλους ανθρώπους. Σαν τον φιλόσοφο, σκέφτομαι ότι τίποτα δεν μπορεί να επικοινωνηθεί μέσω της τέχνης της συγγραφής. Οι θυμωμένες και συνηθισμένες λεπτομέρειες δεν έχουν χώρο στο πνεύμα μου, που είναι φτιαγμένο για το μεγάλο: ποτέ δεν συγκράτησα την διαφορά ανάμεσα στο ένα γράμμα ή το άλλο. Δεν συγκατατέθηκα σε τέτοια γενναιόδωρη ανυπομονησία ώστε να μάθω να διαβάζω. Μερικές φορές το μετανιώνω, γιατί οι νύχτες και οι μέρες είναι μακρές.

Σίγουρα μου λείπει ψυχαγωγία. Μοιάζοντας σαν το πρόβατο που ετοιμάζεται να ορμήσει, τρέχω στους πέτρινους διαδρόμους μέχρι να κυλήσω εξαντλημένος στο πάτωμα. Κουλουριάζομαι στη σκιά μιας στέρνας και στη γωνιά ενός διάδρομου και παίζω έτσι κρυφτό, ώστε να ψάξουν να με βρουν. Υπάρχουν ταράτσες από όπου αφήνομαι να πέσω, μέχρι που ματώνω. Οποιαδήποτε στιγμή μπορώ να παίζω κάνοντας ότι κοιμάμαι, με τα μάτια κλεισμένα και την αναπνοή δυνατή. (Μερικές φορές κοιμάμαι πραγματικά, άλλες έχει αλλάξει το χρώμα της μέρας όταν ανοίγω τα μάτια μου.) Αλλά από όλα αυτά τα παιχνίδια, αυτό που προτιμώ είναι εκείνο του άλλου Μινώταυρου. Προσποιούμαι ότι έρχεται να με επισκεφτεί και ότι εγώ του δείχνω το σπίτι. Κάνοντας μεγάλες υποκλίσεις του λέω: Τώρα επιστρέφουμε στο προηγούμενο σταυροδρόμι ή Τώρα θα δεις μία δεξαμενή που γεμίστηκε με άμμο ή Να, κοίτα πώς διακλαδώνεται το υπόγειο. Μερικές φορές κάνω λάθος και γελάμε καλοκάγαθα και οι δύο.

Δεν έχω μόνο φανταστεί αυτά τα παιχνίδια. Επίσης έχω συλλογιστεί πολύ σχετικά με το σπίτι. Όλα τα μέρη του σπιτιού υπάρχουν πολλές φορές, κάθε μέρος είναι ένα άλλος μέρος. Δεν υπάρχει μία στέρνα, μία αυλή, μια ποτίστρα, ένα παχνί. Είναι 14 (είναι αμέτρητα) τα παχνιά, οι ποτίστρες, οι αυλές, οι στέρνες. Το σπίτι έχει το μέγεθος του κόσμου. Ακόμα καλύτερα, το σπίτι είναι κόσμος. Παρ όλα αυτά, πιέζοντας να εξαντλήσω αυλές με μία στέρνα και γαλαρίες από γκρι πέτρα, χαμένες στη σκόνη, κατάφερα να φτάσω στο δρόμο και είδα τον ναό των Τσεκουριών και την θάλασσα. Αυτό δεν το κατάλαβα μέχρι που μια ματιά στη νύχτα μου αποκάλυψε ότι επίσης είναι 14 (είναι αμέτρητα) οι θάλασσες και οι ναοί. Όλα υπάρχουν πολλές φορές, 14 φορές, αλλά υπάρχουν δύο πράγματα στον κόσμο που φαίνονται να υπάρχουν μόνο μία φορά: ψηλά, ο πολύπλοκος ήλιος, κάτω, ο Μινώταυρος. Ίσως μάλιστα εγώ να έχω φτιάξει τα αστέρια και τον ήλιο σε αυτό το πελώριο σπίτι, αλλά δεν το θυμάμαι πια.

Κάθε εννιά χρόνια μπαίνουν στο σπίτι 9 άνθρωποι για να τους απελευθερώσω εγώ από κάθε κακό. Ακούω τα βήματά τους ή τη φωνή τους στο βάθος των πέτρινων διαδρόμων και τρέχω με χαρά να τους βρω. Η διαδικασία κρατά μόνο λίγα λεπτά. Ο ένας μετά των άλλον πέφτουν, χωρίς καν να ματώσω τα χέρια μου. Εκεί που έπεσαν, εκεί μένουν και τα πτώματα βοηθούν στο να ξεχωρίζει ο ένας διάδρομος από τον άλλον. Δεν ξέρω ποιοι είναι, αλλά ξέρω ότι ένας από αυτούς προφήτεψε την ώρα του θανάτου τους, ότι κάποια φορά θα ερχόταν ο λυτρωτής μου. Από τότε δεν με πονά τόσο η μοναξιά, γιατί ξέρω ότι ο σωτήρας μου ζει και ότι στο τέλος θα σηκωθεί από την σκόνη. Αν η ακοή μου μπορούσε να φτάσει σε όλους τους ψίθυρους του κόσμου, θα αντιλαμβανόμουν τα βήματά του. Μακάρι να με πάει σε έναν τόπο με λιγότερους διαδρόμου και λιγότερες πόρτες. Πώς να είναι άραγε ο λυτρωτής μου; Αναρωτιέμαι.

Να είναι ταύρος ή άνθρωπος;

Να είναι ίσως ένας ταύρος με ανθρώπινο πρόσωπο;

Ή να είναι μήπως όπως εγώ;

Ο πρωινός ήλιος αντανάκλασε στο μπρούτζινο σπαθί. Δεν έμενε πια ούτε ένα σημάδι από αίμα.
- Το πιστεύεις Αριάδνη; -είπε ο Θησέας-. Ο Μινώταυρος ούτε καν προσπάθησε να αμυνθεί-.

* μετάφραση από το πρωτότυπο κείμενο : I.T. ( gracias )
φωνή Jeremy Irons
μητέρα τίτλου : Peter Hammill

ξεκαθάρισμα λογαριασμών ( μπαμ και κάτω )

2005-07-14T17:49:00.000+03:00

Το έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ Κοριολανός, σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη, ανεβαίνει στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού τη Δευτέρα 25 και την Τρίτη 26 Ιουλίου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

«Θα δίσταζα να ανεβάσω τον Κοριολανό, που θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του διεθνούς ρεπερτορίου, αν δεν είχα αφιερώσει αμέτρητα ξενύχτια μεταφράζοντας το, προσπαθώντας να αποδώσω όχι μόνο το πνεύμα του συγγραφέα, παίρνοντας τις απαραίτητες ελευθερίες ώστε να λειτουργήσει οργανικά ο ελληνικός λόγος, αλλά και το ποιητικό ύφος, το σχήμα που συνθέτουν τη δραματική αρχιτεκτονική της σαιξπηρικής τραγωδίας» είπε...

Οι κριτικοί έγραψαν (δεν χρειάστηκε να περιμένουν την παράσταση) :

Ήταν γνωστό και από πιο πριν. Άγγιζε και κουφό.
Άμα τον Σαίξπηρ άνοιγες , δεν ήτανε κρυφό.

Σαν Μάρκιος γεννήθηκε . Γάιος για τους φίλους.
Εχθροί στο διάβα του πολλοί , αμόλησαν τους σκύλους.

Η αλήθεια : το κυνήγησε – κι αυτός – το πεπρωμένο.
Πως θα τελείωνε καλά δεν το’χε και δεμένο.

Ζήτησε αποθέωση , γύρευε μεγαλεία.
Μα ο γιατρός του δήλωσε : ας διάβαζες βιβλία.

Η άγνοια τον σκότωσε μαζί με ιστορία.
Οι φίλοι του τον πρόδωσαν ; Θα μείνει η απορία.

Σα να’ναι αυτή η αφορμή στο ξέπλυμα του μύρου.
Λες να το άλλαξε πολύ το έργο του Σαιξπήρου ;

Περισσότερες κριτικές προσεχώς.Stay tuned.

Delsey

2005-07-14T11:11:00.000+03:00

Αγαπητέ μπαμπά , καλά σαράντα…

Βρήκα καλά κρυμμένα στα ράφια και στα κουτιά πάνω απ΄ τις ντουλάπες το «Ραντεβού με το Ράμα» , τον Alan Vega και τον Martin Rev με βαριά θερμοπληξία , φωτογραφίες της μαμάς χωρίς κιλά και χωρίς ρούχα , το μπλουζάκι απ’τη συναυλία των Stranglers που δεν έγινε και το εισιτήριο απ' τη συναυλία του Tom Robinson που έγινε…

Μεγάλη ξεφτίλα μπαμπά , δεν καταπίνεται... το βλέπω και στα μάτια της μαμάς ....εσύ ;

Kαλά να περάσετε και μην ξεχάσεις μαζί με τα αλάτια , τα φιλιά και τα ιώδια να βάλεις στη βαλίτσα και τα Τenormin ( μεταξύ μας : κολύμπα στα ρηχά και μη ξανοίγεσαι στα Levitra , παντρεμένος άνθρωπος τι να το κάνεις το διαρκείας ;) .

Ασε το σακ βουαγιάζ εδώ , θα το χρειαστώ..

Σε φιλώ και δακρύζω

Ο γιός σου

σακ βουαγιάζ

2005-07-14T09:51:00.000+03:00

Ένα βιβλίο για το καλοκαίρι :
Καλημέρα Τεμπελιά-Corinne Maier
Δυό μουσικές για το καλοκαίρι :
Τhe Koeln Concert –Keith Jarrett (1975) , ότι πρόλαβε
και τραγούδησε ο Billy McKenzie (1957-1997)
Tρείς συν μία γεύσεις για το καλοκαίρι :
κρύο νερό ,
φιλί ,
αλάτι
και ιώδιο.

in memoriam ( when the music's over..)

2005-07-14T07:58:00.000+03:00

'' Πριν πολλά πολλά χρόνια οι μοναχικοί Ινδιάνοι γύρισαν πίσω στα δάση τους και δεν ξαναφάνηκαν από τότε ''.

Otto Rechagel

διάλειμμα ηχογράφησης

2005-07-13T15:44:00.000+03:00

Σκηνές από ένα γάμο *

Η κλήρωση θα αναδείξει τον ευτυχή γαμβρό.

Η νύφη εναγωνίως καρτερεί το αποτέλεσμα όση ώρα ο εις εκ των υποψηφίων (ο εκ δεξιών- κοιτάζοντας από την πίσω πλευρά της TFT οθόνης-) την θωπεύει διακριτικώς με την αριστερή του παλάμη τη στιγμή κατά την οποία ο εις το άκρον του κάδρου αποθανατιζόμενος συνυποψήφιος –εκδήλως αγωνιών-αναμένει την ετυμηγορία με το τσιγάρο αναπαυόμενο στην αριστεράν του. Ο θεωρούμενος ως αδιαφιλονίκητο φαβορί κεντρικά εικονιζόμενος , παρά την πειστικήν στάσιν της δεξιάς χειρός ουδόλως έχει επιβεβαιώσει την αριθμητική του –σε οκάδες-υπεροχή.Οι sisters of the bride εκατέρωθεν των υποψηφίων αδυνατούν να υποτάξουν την δυσφορία τους μπροστά στο διαφαινόμενο θριαμβευτικό multiple choice της λυμφατικής ετεροθαλούς αδερφής των.
Δυστυχώς ιστορικές πηγές περί της επομένης ημέρας δεν διατίθενται προς ενοικίασην.

* στους γαμπρούς του Ιουλίου που δεν μπήκαν στην κληρωτίδα

Αναζητώντας το τέλειο ριφ

2005-07-13T14:09:00.000+03:00

H εκδίκηση της ξανθιάς *

“Tired of being blonde
Tired of running around with the usual guys and gals
Tired of being blonde
Tired of all the platinum frustration….”

Η φωνή της Carly Simon έχει κολλήσει σα σιλικόνη στο μυαλό μου εδώ και δυό βδομάδες.Στέγνωσε.Επηξε.Έκλεισε κάθε διέξοδο.Παρακαμπτήριοι σε αναζήτηση , μάταια.

Την πρώτη νύχτα που συναντηθήκαμε ήμασταν οι δυό μας. Μόνοι. Την είδα μόλις άναψα το φως . Δεν ξέρω αν την ξάφνιασε η αταίριαστη για την ηλικία μου τόλμη αλλά μόλις την προσέγγισα στο ένα μέτρο με σαφείς προθέσεις ,άνοιξε όλα τα χαρτιά της : δεν ήταν εύκολη λεία για νωθρούς κι αγουροξυπνημένους μεσήλικες.Θεώρησα το γεγονός μεμονωμένο και επέστρεψα στο κρεβάτι βέβαιος πως είχε –απλώς-χάσει το δρόμο της.
Κολακεύτηκα όταν την επόμενη βραδιά συνοδευόταν κι από μια φίλη της.Eίτε ως δείγμα ανδρός ή εξελιγμένου νοήμονος όντος , τα παράσημα τα πρόβαρα κιόλας στο ξεχειλωμένο φανελάκι.Δεν ήμουν και πολύ σίγουρος για αυτό που έβλεπα-τα μάτια μου προσπαθούσαν ακόμη να προσαρμοστούν στο άγριο φως-αλλά η καινούρια έμοιαζε περπατημένη , δεν είχε το άγχος της πρωτάρας που προβάρει δωδεκάποντο.
Και οι δυό μαζί βγάζαν θράσος , μόνο η τσίχλα έλειπε από τα στόματά τους αλλα και για αυτό δεν μπορούσα να είμαι βέβαιος..με το που έκανα το πρώτο βήμα εγκατέλειψαν τον πάγκο. Αναβόσβησα το φως δυο τρεις φορές με ενδιάμεσα κενά των δύο λεπτών. Ψυχή.
Αρχισα να πιστεύω πως τα πράγματα ήταν σοβαρά όταν ξημερώματα Δευτέρας ήρθε για επίσκεψη όλο το αναμορφωτήριο θηλέων μαζί. Ξαπλωμένες νωχελικά σε κάθε γωνιά της κουζίνας ,προκλητικές στα πιο στρατηγικά σημεία των καναπέδων , στις καλύτερες θέσεις του σαλονιού, μοιάζαν να ετοιμάζουν το έδαφος για την επόμενη μέρα : δεν τους έφτανε η απλή αναγνώριση , θέλαν και τα στοιχεία μου σε πιο προσωπικές στιγμές…...δοκίμασα την συνταγή αυτοπροστασίας…Κυριακάτικη εφημερίδα με όλα τα ένθετα…άργησα…Τις κατάπιε όλες η νύχτα .Άφησα ανοιχτό το φως για μισή ώρα. Τίποτε.
Για έναν παντρεμένο ήταν θέμα γοήτρου αλλά και τιμής κι έτσι η επόμενη μέρα ήταν μέρα παγίδας.Σ αυτό το σπίτι τίποτε δεν μπορούσε να αφεθεί στην τύχη.Τα δολώματα ετοιμάστηκαν με την δέουσα ιεροτελεστία : έντεκα crissini , μια πρέζα τρίμματα Parmiggiano Regiano ( δεν θα δώσουμε λαβή για σχόλια σε άγνωστα θηλυκά ) , μια γωνιά τσαλακωμένο zwan , ένα λερωμένο με μαρμελάδα σμέουρο κουτάλι , ένα πιάτο με τα απομεινάρια μια μέρας –κοτόπουλο με lime- και ένα ώριμο βερύκοκο κομμένο στη μέση.Όλα με το διακριτικό άγγιγμα της άοσμης ανάσας που αυτοδιαφημιζόταν σαν ο ultimate blonde killer….
Η κουζίνα πήρε χρώμα , ήταν καιρός να πάρει και ζωή. Οι ώρες μέχρι να βγεί το φεγγάρι πέρασαν βασανιστικά αργά. Σηκώθηκα από το κρεβάτι περπατώντας στα ακροδάχτυλα. Σύρθηκα πρηνηδόν μέχρι τη γωνία , ανέβασα χωρίς αναπνοή το χέρι μέχρι το διακόπτη και …κλικ…
….καμία έκπληξη…όλες –κι άλλες τόσες-ήταν εκεί , θαρρείς και περίμεναν τους προβολείς να πέσουν πάνω τους. Όλες εκεί μα μακριά από το τραπέζι που με τόση σκηνογραφική μαστοριά έστησα. Αδιάφορες για το μικρό πάρτυ καλωσορίσματος , σαν έτοιμες από καιρό για τη μεγάλη ζωή , ομάδες των πέντε είχαν ακροβολιστεί σε κάθε γωνιά με –προφανή-κατεύθυνση τα υπνοδωμάτια. Η σωτηρία της ψυχής τους είχε σχέδια και σ’ αυτά οι ένοικοι ήμασταν οδοφράγματα που έπρεπε να ισοπεδωθούν. Αν ,πάλι , ποθούσαν απλώς το ήδη πλαδαρό κορμί μου , δεν έφταιγαν σε τίποτε οι αθώοι του σπιτιού.. ήμουν έτοιμος να απαρνηθώ τα πάντα για να τους σώσω απ την ταπείνωση..

Το σχέδιο "τυροκομικά" αποδείχθηκε τραγικά άστοχο και πήρε στον τάφο μαζί του κι άλλα…άλλωστε δεν θα έκανα πλούσια τα τυράδικα της πόλης ψάχνοντας για το τέλειο όπλο. Όσες άλλες λύσεις δοκίμασα τόσες απογοητεύσεις εισέπραξα : στο μπωλ με τα κορνφλέικς (άλλη μια αποτυχημένη τακτική ) δοκίμαζαν με επιτυχία απόκρυψη-παραλλαγή , στις ναρκοθετημένες περιοχές στο δρόμο προς τα δωμάτιά μας εφαρμόστηκε η από αέρος μεταφορά, ξωτικά πανούργα …δεν το είχα σκεφτεί , αναγκάστηκα να ανοίξω τη σχετική βιβλιογραφία για να πλουτίσω τις γνώσεις μου και διαβάζοντας πάγωσα απ’ τον τρόμο : πετούσαν στ’ αλήθεια. O Αννίβας όχι μόνο ήταν έξω απ’ τις πόρτες αλλά κάποιος τις είχε ξεχάσει και ορθάνοιχτες.
Όσο οι νύχτες περνούσαν και η επίθεση δεν ερχόταν –ψυχολογικός πόλεμος αποτελεσματικός, αν κρίνω από την αυξημένη συνταγογράφηση lexotanil της τελευταίας εβδομάδας-μια άρρωστη σκέψη φιλοξενήθηκε στο ταραγμένο μυαλό μου : αν οι ορδές που αυξάνονταν και συγκεντρώνονταν για την τελική έφοδο κάθε βράδυ ήταν οι αναλώσιμοι , τα πρώτα θύματα κάθε μεγάλης επίθεσης , τότε πού ήταν Ο Στρατηγός ;Πως έστελνε τόσες και τόσες θυσία στο άγνωστο, σπονδή νυχτερινή, λιμιτ απ στις μετοχές του εγώ μου ;
Ογδοντατέσσερα ευρώ η τελευταία κατάθεση ψυχής σε αναζήτηση του νυχτερινού μου Graal , ο κατάλογος σχεδιασμένος με επιμέλεια , υπομονή , ώρες επιμονής και τις πρώτες σταγόνες μίσους να κυλάνε στο χαρτί σφραγίζοντας τις τελικές αποφάσεις.
Οι εξοπλισμοί δεν ήταν πανάκεια. Απαγόρευσα στα παιδιά να κοιμούνται με ανοιχτό το στόμα , τους έβαλα φραγή εισερχομένων στα εντυπωσιακά όνειρα για να μη δίνω αφορμές , έβαλα σοφά σχεδιασμένες παγίδες στις πόρτες τους, στα παράθυρα, δίπλα στα μαξιλάρια τους, μέσα στις παντόφλες τους.
Επιστράτευσα παλιά Κινέζικα μάγια και ξεχασμένες τεχνικές των Σκυθών , αρχαίες τελετές των Ναβάχο και περίπλοκα κόλπα των φαβέλας , οι άμυνες περιλάμβαναν ακόμη και ανάρτηση πινακίδας «μην ενοχλείτε» , γέμισα κόλλα τους σωλήνες της θέρμανσης, της ύδρευσης, της αποχέτευσης ..ως και στα καλαμάκια του φραπέ έβαλα.
Ψέκασα με κολώνια απ το τελεμάρκετινγκ τα ντουλάπια της κουζίνας , άλειψα με πούδρα τα χερούλια , σφράγισα με ταινία τα συρτάρια . Άφησα σημείωμα πάνω στο τραπέζι , σκόρπισα-δήθεν τυχαία-πολεμικές κάρτες των pokemon και εξώφυλλα του Cosmopolitan , ένα velvet touch 13 της Revlon και το Nude Gold 83 της L’Oreal.
Μόλις τέλειωσα σταυροκοπήθηκα.Μετά από αυτά ούτε το ιππικό….
Δεν άνοιξα φως το βράδυ,σκεπάστηκα μέχρι τα φρύδια με το σεντόνι σφιχταγκαλιάζοντας τα παιδιά και περίμενα ν’ακούσω το σάλπισμα της εφόδου,τους αρειανούς να επιτίθενται , τον Μωάμεθ τον πορθητή να στέκεται σκυθρωπός με μάτι και σπαθί να γυαλίζουν από πάνω μας…δεν άνοιξα φως και δεν έκλεισα μάτι.
Με το πρώτο φως μέτρησα ογδονταεφτά κουφάρια.Κάθε διαμετρήματος,κάθε κοινωνικής τάξης,κάθε ηλικίας,κάθε απόχρωσης του ξανθού.Ο Στάλιν θα’ταν περήφανος για μένα.Εγώ όχι.Αφήνω ίχνη πίσω , ευδιάκριτα ακόμη και για ερασιτέχνες μελετητές της ιστορίας. Αφήνω ίχνη αλλά όχι και παρακαταθήκες. Ούτε κι οι πιο απελπισμένοι στρατηλάτες δεν θα καταδεχτούν να βαδίσουν πάνω στα χνάρια μου…
Ογδονταεφτά και ούτε ένα γαλόνι..μα που είναι Ο Στρατηγός ;Που είναι κρυμμένος ο Τζεγκις Χαν των υδροροών , ο Πάτον των αποχετεύσεων , ο φον Κλαούζεβιτς του διαμερίσματος 13 ;Πού αναπαύεται το θηρίο , η ξανθιά γίγας , το wonderbra των wonderbra , η Λίλιθ της κουζίνας μας ;Από ποια κερκόπορτα θα ξεπροβάλλει η φριχτή πανοπλία της , ποιάς Αμαζόνας το όνομα θα έχει σφετεριστεί ;
Πού είναι επιτέλους η Zena των ξανθιών όλου του κόσμου ;

Απόψε άδειασα μια δωδεκάδα δαιμονοπαγίδες στις πύλες εισόδου.Οτι σκόρδο και άρωμα υπήρχε στα ράφια το επιστράτευσα.Ψέκασα με επιμέλεια που ένας αρωματοποιός θα ζήλευε.Δεν άφησα γωνιά απάτητη,εκατοστό παραπονεμένο,χιλιοστό ορφανό.

Kάθομαι καλά προφυλαγμένος με τη μάσκα θαλάσσης πίσω από τον καναπέ και αφουγκράζομαι κάθε ύποπτο ήχο.Εβγαλα το ψυγείο από τη πρίζα για να μη διακόπτει τις σκέψεις μου.Με τριανταπέντε βαθμούς έξω-η πιο ζεστή νύχτα τα τελευταία πενήντα καλοκαίρια-σφράγισα μπαλκονόπορτες και έσβησα το κλιματιστικό.Οργάνωσα τις αναπνοές μου όπως ο Σουμάχερ τους ανεφοδιασμούς του.Περίμενα….

H Μητέρα όλων των μαχών, το Κράκεν και η Φύλγια των Σκανδιναβών, Κήτη και Μέδουσες, το θυμωμένο Τένγκου, η τρικέφαλη Χίμαιρα, όλα τα τέρατα από καταβολής κόσμου παραμέρισαν για να διαβεί αυτή …τη στιγμή που εμφανίστηκε ξεψυχώντας, μόλις που μπόρεσα να τη διακρίνω μέσα από τα θολωμένα τζάμια..

Προσπάθησα να φωνάξω αλλά ο σωλήνας στο στόμα μου έβγαλε ένα μουντό χωρίς ψυχή ήχο…

Πέταξα τη μάσκα έντρομος , δεν ήξερα αν αυτό που είδα ήταν αλήθεια..

Πεσμένη στο πάτωμα , με την πλάτη κολλημένη στα λερωμένα μάρμαρα , τα πόδια ορθάνοιχτα και τις κεραίες να ξεψυχάνε , η μεγάλη ξανθιά κοιτούσε ανέκφραστη το κενό…..δεν θα’ταν μεγαλύτερη από τρεις πόντους-πέντε με τις κεραίες σε έκταση-και έμοιαζε συμφιλιωμένη με το τέλος που την είχε ήδη πάρει απ’το πόδι..ηταν τόσο μα τόσο ψεύτικη,τόσο μικροκαμωμένη και αδύναμη μπροστά μου που σχεδόν με μάλωσα για τις υπερβολικές – εν τέλει – μεθόδους μου…

Κι απ’αυτή την εύθραυστη ύπαρξη , που μόλις και μετά βίας ρούφαγε τις τελευταίες ανάσες που της απέμεναν , η φωνή που ξεπήδησε –όλο λαγνεία- μου σήκωσε κάθε τρίχα που με αυταπάρνηση δεν με είχε εγκαταλείψει :

«Guess she decided she’d been too long away from her roots
she wasn’t crazy , she wasn’t mad
she just knew in her heart they had drained her of all that she had
she was tired of being blonde “

Τη νύχτα που πάτησα τα σαρανταπέντε….μια φυσική ξανθιά με αναλογίες ζηλευτές,
τραγουδούσε γυμνή, ξαπλωμένη απέναντί μου σε –τελευταία- ιδιωτική προβολή…

Για τριάντα μόλις δευτερόλεπτα ….

* στην babe in total control of herself και στον γείτονα για την αξιοζήλευτη αντοχή τους στις web κακουχίες

side two , track eleven

2005-07-13T13:43:00.000+03:00

Τα τραίνα που μείναν *

Τραίνα αργοπορημένα.Midnight train.ufo.Τραίνα τριγλυκερίδια.Hamburger train.primus.Τραίνα κατατονία.Blue train.page & plant.Τραίνα τραγωδία.Mourning train.wallflowers.Tραίνα στοιχειά.Ghost train.gary brooker.Tραίνα Ε.Σ.Υ.Medicine train.cult.Tραίνο σκέτο.Train.the clarks.Tραίνο διπλόφαρδο.Trains.jethro tull.Το τραίνο το καλό.The train.nits.Τραίνο σαγιονάρα.Japanese freight train.bush.Tραίνο γυαλιστερό.Silver train.rolling stones.Tραίνο αργίας.Sunday train.cracker.Τραίνο Βασιλάκης Καίλας.Οrphan train.lee ann Womack.Τραίνο μην τον είδατε.Train in vain.clash.Τραίνο μην τον απαντήσατε.Τhis train don’t stop there anymore.elton john.Τραίνο κλείσαμε.Summertime train.shudder to think.Τραίνο φύγαμε.Space train.camouflage.Τραίνο λάμψη.Crazy train.black sabbath.Τραίνο απόσυρση.Old train.john Denver.Πoιό τραίνο;Τhere was never a train.clint black.Τραίνο δούλος.This train will take you anywhere.deacon blue.Τραίνο αφέντης.Love train.hall & oates.Τραίνο ντροπαλό.Subway train.new york dolls.Τραίνο ζημιάρικο.Guilty train.neil young.Τραίνο βαρκάρης.Late train to heaven.waterboys.Εκείνη σε τραίνο.Girl on a train.rialto.Τον πάτησε το τραίνο.Hear my train a comin’.jimi hendrix.Kαβάλησε το τραίνο.Trainsurfing.stina nordenstam.Πήδηξε το τραίνο.Jumping someone else’s train.cure.Οχι άλλο κάρβουνο τραίνο.Last of the steam-powered trains.kinks.Aκόμα ένα ποτηράκι τραίνο.Whisky train.procol harum.Η μικρή Ελένη τραίνο.Lonesome train.j j cale.Επόμενος.Next train.hanson.Tραίνο gupsy.Spanish train.chris de burgh. s/m τραίνο.Hit me like a train.todd rundgren.Ηταν το χτύπημα βαρύ τραίνο.Some of my best friends are trains.waterboys.Να το αντέξει ποιος μπορεί τραίνο.Can’t ignore the train.10000 maniacs.Τραίνο κρουασάν.Paris train.beth Orton.Τραίνο ganja.Ζion train.bob Marley.Τραίνο περίπτερο.All night train.allman brothers band.Τραίνο lexotanil.slow train.bob Dylan.Tραίνο προσμονή.Train in the distance.paul simon.Τραίνο ακριβείας.My train is coming.xtc.Τραίνο βιαστικό.Hold that train.b b king.Τραίνο χαιρέκακο.Stop that train.woodentops.Χαιρέτα μου το τραίνο.Sucker train blues.velvet revolver.Τραίνο ανάσα.first train home.fleetwood mac.Tραίνο τελευταία ανάσα.Trainwreck.sarah mclachlan.Θα μου δείξεις τα βαγόνια άλλη μια φορά ; Daddy , what’s a train ? john Denver……….

* στον πατέρα μου που επί τριαντατόσα χρόνια έβλεπε όλα αυτά τα τραίνα να περνάνε από μπρος του

it's party time , babe...

2005-07-13T12:55:00.000+03:00

Side one
01.η εκδίκηση της ξανθιάς(θρίλερ δωματίου)
02.κότα Οξφόρδης
03.η Οδύσσεια μεταξύ δυο διαστημάτων
04.road movie ,μέρος ενάμιση
05.σαρανταεκκλησιωνκαικοραηγωνία blues
06.ροζ φλαμίγκο
side two
07.το ποδήλατο που ήθελε να γίνει σαρανταποδαρούσα
08.greek meze
09.μετάνοια
10.λάχανο τουρσί
11.τα τραίνα που μείναν
12.δυό ντομάτες ζητούν δολοφόνο
13.εξομολόγηση : με το πιστόλι στο στόμα

Είμαστε στο studio..τριανταπέντε βαθμοί έξω..κλιματισμός σε κώμα εντός
προσεχώς on air

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2005

2005-07-13T11:39:00.000+03:00

..ξεκινάει σαν αστείο...
το που θα καταλήξει απομένει να καταγραφεί..